Hep yenik düştüm ben bu sevda meselesinde,
Tek tabanca gezerdim âşıklar ülkesinde.
Çok çaldım kapısını, yoktu ki adresinde.
Son nefesime kadar, aşk aşk diye solurdum,
Benim de Leyla’m olsa Neşet Ertaş olurdum.

Birkaç şiir yazarım, aşkımı belirtirim.
Tatlı tatlı konuşur, güzelce iletirim.
Ben sevdim mi vallahi adamı delirtirim.
Son nefesime kadar aşk aşk diye solurdum,
Benim de Leyla’m olsa Neşet Ertaş olurdum.

"Bana mı yazdın?" dese, "Sana az gülüm." derdim.
"Ben de yazmak isterim." derse, "Yaz gülüm." derdim.
"Mezarımı bile elinle kaz gülüm." derdim.
Son nefesime kadar aşk aşk diye solurdum,
Benim de Leyla’m olsa Neşet Ertaş olurdum.

Cefasını çekerim, omuzuma bindirrim.
Kokusunu çekerim, için için sindirrim.
Dua isterse eğer, hatim bile indirrim.
Son nefesime kadar aşk aşk diye solurdum,
Benim de Leyla’m olsa Neşet Ertaş olurdum.

Bir kerecik görünce Mihriban’a, buyurdum.
Eşe dosta söyleyip kendisine duyurdum.
Bana Mecnun’um dese, eşiğinde uyurdum.
Son nefesime kadar "aşk, aşk" diye solurdum;
Benim de Leyla’m olsa, Neşet Ertaş olurdum.

Okuyunca şiiri, "Şahane." diyeceksin.
"Haruni, şiir türkü bahane." diyeceksin.
"Kapılmış bu Leylaya divane." diyeceksin.
Son nefesime kadar aşk aşk diye solurdum,
Benim de Leyla’m olsa Neşet Ertaş olurdum.


Harun yıldırım