Gidişin sessizdi ama yıktığın her şey gürültülüydü.
Şimdi o bıraktığın boşluk kadar sorumlusun bana.
Söküp aldığın huzurun, talan ettiğin uykuların,
Diyeti kalacak mizanına.
~~
Beni bitirdiğini sandın o son veda ile,
Oysa ben senin vurduğun yerden yeniden doğdum.
Olanlar bende kalsın, korkaklığın senin olsun;
Sen kendi enkazının altında kalacaksın.
~~
Hesabımız öyle uzun sürmeyecek aslında;
Sana verdiğim her saniye, artık senin tek yükün.
Bir gülüşe ömrünü feda eden o kalbi bıraktın ya;
Her gece tavanı izlerken, bu vebal yastığın olsun.
~~
Hangi kelime onarır yıktığın bu dilsiz odayı?
Hangi özür geri getirir kirlettiğin o güveni?
Sitem etmiyorum, sitem hâlâ bir beklentidir;
Ben sadece, artık seni tanımayan bir kalple bakıyorum.
~~
Sırtımdaki o sızı, senin en büyük ayıbın olsun,
Kendi karanlığına her çekildiğinde, ellerine bak.
Aynada kendine sor; kimi bıraktığını değil,
Asıl kimde tükendiğini anlatacak sana zaman.
~~
Git şimdi, kendi kazdığın o sessizlikte yankılan,
Kendi yarattığın o uçurumun kenarında, rüzgârı duy.
Ödeşemeyiz biz seninle, bu vebal teraziye gelmez;
Çünkü benim sana canım yandı, senin ise sadece yerin değişti.
~~
Kelimelerim ağır geliyorsa, sessizliğime say,
Ben seni koca bir ömre sığdırdım, sen beni bir cümlede harcadın.
Şimdi her nefesin sana bir pişmanlık mirası kalsın,
Yokluğum senin en büyük darlığın olsun.
~~
Sende kaybetmeyi bile bir asalet sanmıştım oysa,
Ama sen, kazanmak uğruna beni harcayacak kadar sıradanlaştın.
Sevmek, birinin ellerinde nefes almaktı benim için;
Sen ise, o nefesi kesmeyi marifet sandın.
~~
Hançerin bende kalsın, acısı benim onurumdur artık,
Ama o açtığı boşluğu asla başka bir sesle dolduramayacaksın.
Bundan sonra hangi eli tutsan, benim o soğuk yokluğum çarpacak yüzüne,
Hangi yüreğe sığınsan, benim ahımla kavrulacaksın.
~~
Bir zamanlar huzurum olan sesin, şimdi sadece gürültü,
Gözlerin ki benim evimdi, şimdi en yabancı sokak.
Vebalin birikti bende; çalınmış her dakika, eksilmiş her umut,
Tahsilatını her gece ruhundan sızarak vereceksin.
~~
Gidişini çok büyütmüştün, oysa ben seni bir "hiç"e sığdırdım,
Kalanın hikâyesi bitti, gidenin masalı hiç yazılmadı.
Şimdi kendine yeni bir yol çizmek istesen de,
Attığın her adımda, bıraktığım o derin boşluğa düşeceksin.
~*~
Eksik kalsın her şey, zaten tamamlanmaya yetmedi yüreğin.
Hançerin bende, vebalim sende kalsın.

Cemre yaman