Zamanı neresinden vurayım hadi sen söyle,
Gölgeni bu duvarlardan silmek için kaç mısra harcayayım?
Avuçlarımdaki bu soğuk sessizliği,
Hangi güneşin bağrında eritip atayım?
~~
Söyle, hangi rüzgâr dağıtır ruhumdaki dumanlı sisi?
Bir kâğıt kesiği gibi sızlıyor anılar;
Dokunsam kanayacak, sussam öldürecek cinsten,
Hangi dermanla bu yarayı sarayım?
~~
Eskimiş bir vedayı kuşanıp sırtıma,
Bilmediğim yolların tozuna karışıyorum artık.
Senin kurak gönlünde yeşermeyen o çiçek,
Şimdi başka bir iklimin yağmurunu bekler, sen söyle.
~~
Duyulmayan feryatlar biriktirdim heybemde,
Her adımda biraz daha ağırlaşan, biraz daha yoran.
Yolumu bulmayı değil, kaybolmayı seçtim bu karanlıkta,
Kelimelerim artık sana varmıyor, dilsiz birer mülteci.
~~
Suskunluğumun altındaki o derin uçurumu,
Hangi cümleyle doldurabilirim ki şimdi?
Sesim boşlukta yankılanıp geri dönüyor,
Sanki dünya benden vazgeçmiş,
Ben inadına sağ çıkmaya çabalıyorum...

~~
Ben bu kalabalığın içinde en tenha sokak,
Ben bu gürültünün içinde en sağır yalnızlık.
Adımlarımı saymıyorum artık bu yollarda,
Zira menzilim çoktan kayboldu
bu şehrin sisli yokuş yollarında..
~~
Seninle başlayan cümleleri yarım bıraktım,
Noktayı koyacak dermanım kalmadı artık.
İçimde bir yerlerde hep o eski gürültü,
Dışımda ise senden kalan o kış sessizliği.
~~
Sana çıkan yolların hepsini kapattım da,
Kendi içimde kaybolmaktan kurtulamadım.
Yorgun bir yolcu gibi oturdum bir kenara,
İzledim geçenlerin umursamaz telaşını.
~~
Hangi toprağa gömsem bu ağır sızıyı sen söyle,
Hangi nehir temizler ruhumun hüznünü, hadi söyle...
Artık ne sitemim var sana ne de bir çağrım,
Sadece gidiyorum, gölgemi bile almadan.
~~
Avuçlarımdaki bu soğukluk buzdan değil,
İçimdeki yangının geride bıraktığı külü bu.
Sönmüş bir volkanın sessizliği çöktü üstüme,
Sessizliğim, aslında sana olan en büyük feryadım.
~~
Bizim hikâyemiz hiç anlatılmamış bir masaldı,
Kahramanı çoktan vazgeçmiş o eski yerinden.
Şimdi hangi masalın sonuna sığınsam,
Seninle düşlediğim o huzur bana uğramaz.
~~
Meğer yalnızlık, senin yokluğundan daha sadıkmış,
En çok o kalırmış insanın yanında.
Şimdi dumanlı sisler içinde kaybolurken,
Ruhumun bu son nefesini boşluğa bırakıyorum.

Cemre Yaman