AKASYA PARKINDA

Elimde papatyalar…
Akasya Parkı’nda seni bekliyorum.
Akşam üstü çökmüş omuzlarıma,
Gölgem bile küsmüş yürümeye.

Banklar şahidim,
Rüzgâr sırdaşım bu gece.
Her geçen adımda
“Gelir mi?” diye ürperiyorum içimde.

Papatyaların yapraklarını
Tek tek döktüm avuçlarıma;
Seviyor…
Sevmiyor…
Seviyor…
Ah be kadın!
En son yaprak da düştü toprağa,
Ben yine sana yenildim.

Akasya ağaçları eğilmiş kulağıma,
“Sabır” diyor sanki dalları.
Sabır dediğin nedir ki?
Adını içime gömüp
Yaşamak mı?

Saatler sensizliğe çalışıyor,
Gözlerim yoluna kilitli.
Bir sigara yakıyorum,
Dumanı bile sana benziyor.

Elimde papatyalar soldu,
Ama umut hâlâ inatçı.
Belki bir adım sesinde
Yeniden açar içimde bahar.

Gelmezsen…
Bu park da susar,
Ben de susarım.
Ama bil ki,
Bu akşam
Akasya Parkı’nda
Bir adam
Sevdaya nöbet yazdı.
Suskun Şair Fazlı Acar