"TAHTA MASA...

Bu gece tahta masaya oturmadım…
Sen gidince o masada yıkıldım…
Kadeh elimde değil artık,
Ben zaten çoktan döküldüm…

Bir sigara yaktım, dumanı sen oldu,
Çektikçe içime… ciğerim yandı…
Sen birini sevdin belki,
Ben seni… kendimden bile sakındım…

Garson gözlerime bakamadı bu gece,
Çünkü ben gözlerimde seni taşıdım…
Kimse anlamadı içimde kopanı,
Ben herkese güldüm… kendime ağladım…

Bu masa var ya bu masa…
Nice sarhoş gördü ama benim gibi değil…
Ben içkiyle değil, yokluğunla sarhoşum,
Benim derdim… anlatılır gibi değil…

Bir sandalye var karşımda boş…
Biliyorum, sen oturuyorsun…
Ben her yudumda sana dokunurken,
Sen başkasına sarılıyorsun…

Ben seni sevdim be kadın!
Öyle böyle değil… canımdan öte…
Şimdi herkes “unut” diyor bana,
Söyleyin… insan kalbini nasıl söker?

Saat sabaha vurur, ben hâlâ gecedeyim,
Herkes ayılır… ben daha beter sarhoş…
Senden sonra hiç uyanmadım ki,
Benim hayatım… o gittiğin yerde donmuş…

Bu gece son kadehim değil belki,
Son umudum sensin… onu da içtim…
Eğer bir gün adımı duyarsan bir yerde,
Bil ki ben seni severken bittim…
Suskun Şair Fazlı Acar