BİR VEDA Kİ

Gölgeni silip attığın o sokak lambasının altında başladı bu kıyamet,
​Arkamdan bir el sallamanı beklemedim,
zaten sende hiç beklemedin.

​Bu öyle bir sessizlik ki sevgili,
içine sığamadık ikimiz birden;
​Aşk dediğin bizim için, rüzgârın süpürdüğü bir toz bulutuymuş meğer.

​Sorma bana hangi durakta koptuğumuzu,
inan sen de bilmezsin,
​Hangi limandan gizlice kaçtığını o nuhnebiden kalma geminin.
​Yüreğimde bir sızı bıraktın, dilimde ise yarım kalmış bir lanet;
​Sanki bu ömre hiç uğramamışsın gibi silindi bütün izlerin.

​Bak sevgilim,
sahipsiz bir vedanın galibi olmaz, olamaz.
​Sen gittin evet,
ama ben aslında sana hiç gelememişim.
​Geriye senden ne bir koku kaldı masada,
ne de benden bir iz;
​Sadece rüzgârın topladığı boş kovanlar ve o buz gibi,
o yetim soğuk...

​Artık isimlerimiz tabelalardan silindi, adresimiz hükümsüz,
​Senin vardığın yer gurbet artık,
benim kaldığım bu ev ise yetimhane.
​Bu ayrılık,
kitabımızın en orta yerinden vahşice yırtılmasıdır;
​Bizim hikâyemiz bitti,
ama neden bittiğini kimse öğrenemeyecek.

​Hesap sormuyorum artık, bütün defterleri ve gemileri bir bir yaktım,
​Ne masada bıraktığın o kırık anı kaldı,
ne de o eski,
o deli sevda.
​Çünkü biz bu savaşta,
daha birbirimize "merhaba" demeden,
​O büyük karanlığın içinde birbirimizi çoktan kaybetmiştik.!

"​Söz bitti,
sen bittin;
biz aslında hiç başlamamıştık"...!

Emel Abokan
11/02/2026
19:32