İçim Üşüdü

Kaderin kör düğüm sokağından düştü
kan kırmızısına bulanmış yağmurlar.
Caddelerden taşarak
sokaklarını boyadı
gözlerimdeki hüzünlü menzilin.

Damlarken içimin deniz mavisine,
ne tenimde solmayan bir renk kaldı
ne de okyanusun maviliğinde umut.

Bileklerinden kesilen şiirlerin
ölüm telaşı bulaştı
kaldırımlarımda hayal kurulan
bacası kömür dumanı tüten gecekondunun
gözlerinden süzüldü
varoş bakışlı geçmiş.

Bir çift çamur bulaştı
yağmurların toprağına.
Rengi değişen ayakkabının
yırtığından sızıyor
ayaklarımı üşüten soğuk.

Titreyen gece lambası altında
suskunluğu ezberliyor
zihnimi kemiren düşünceler.
Esiri oluyor dudağım,
geçmişte bırakılan iz
düşünce hatırıma.

Kırık penceresinden bakıyorum:
mutfağında akşamın telaşına düşen annem,
merhametinde büyüttüğü yarınlar
yaralıyor içimi.

Ve büyütüyorum
göğsümün kafesine sığmayan kederi;
içimin rutubetli sancısı düşüyor
gölgemin parçalanmış suretine.

Serdar Özyanız