Seni ilk gördüğüm anda kalbim seni seçti.
Ne aklıma sordum ne zamana bıraktım…
Gülüşün içimde bir bahar gibi açtı,
bakışın suskun yanlarıma dokundu.
Sevgin öyle sessiz, öyle derindi ki
farkına varmadan yuvam oldu.
Sen gelmeden önce de nefes alıyordum belki
ama seninle yaşamayı öğrendim.
Bazı insanlar tanışılmaz…
hissedilir.
Ve ben seni ilk gördüğüm anda
kalbimle tanıdım.


Seni ilk gördüğüm anda kalbim seni seçti.
Gülüşün, bakışın, sevgin…
Hepsi birer iz bıraktı içimde.
Zaman geçti, kelimeler azaldı belki
ama hisler hiç eksilmedi.
Adını anmadığım anlarda bile
kalbim seni sessizce söyledi.
Sen fark etmesen de
ben seni her hâlinle sevdim.
Kırıldığın yerden, sustuğun cümleden,
yarım kalan gülüşünden bile…
Bazı sevdalar anlatılmaz,
yaşanır.
Ve ben seni
ilk anda seçen kalbimi
hiç inkâr etmedim.


Seni ilk gördüğüm anda kalbim seni seçti.
Gülüşün, bakışın, sevgin…
Hepsi bir anda değil,
zamanla yerleşti içime.
Bazı geceler adını anmadan ağladım,
çünkü sesim yetmedi seni çağırmaya.
Bazı sabahlar seni düşünerek uyandım,
çünkü kalbim senden başka yere varamadı.
Ben seni anlatmadım kimseye,
çünkü herkes taşıyamaz böyle bir sevgiyi.
İçimde sakladım,
kırılmasın diye değil…
kirlenmesin diye.
Sen bilmesen de
ben seni hep aynı yerden sevdim:
en sessiz,
en gerçek,
en vazgeçilmez yerden.
Ve hâlâ…
ilk günkü gibi,
kalbim seni seçiyor.


Bil ki
insan bazı sevdaları yaşamak için değil,
taşımak için alır kalbine.
Ben seni kaybetmekten değil,
senden vazgeçebilecek biri olmaktan korktum.
Çünkü kalbim seni bir kez seçti
ve bazı seçimlerin dönüşü olmaz.
Sen gitsen de,
suskunluk aramıza girse de,
zaman her şeyi eskitse de
kalbimdeki yerin değişmedi.
Bu bir alışkanlık değil,
bir ısrar hiç değil…
Bu, ilk anda seçilmiş
bir kaderdi.
Ve ben…
ne olursa olsun
o ilk anın arkasında durdum.