Senden vazgeçmem;
çünkü sevgi dediğin şey bir heves değil,
yorulunca bırakılan bir yol hiç değil.
Sevgi; susarken bile kalmayı seçmektir,
kırılırken bile kalbini kapıda bırakmamaktır.
Senden vazgeçmem;
her şey eksilse bile içimde
adını tamamlayan bir yan kaldığı için.
Gittiğin yerlerde değil,
kaldığın yaralarda büyüdüğün için.
Senden vazgeçmem;
çünkü sevgi, kolay olanı seçmek değil,
zor olanı göze almaktır.
Herkes giderken durabilmek,
herkes susarken içinden sevebilmektir.
Ve bil ki…
vazgeçmemek, ısrar değil;
kalbin hâlâ “buradayım” demesidir.
Benim kalbim,
sana bunu fısıldamaktan hiç vazgeçmedi.




Senden vazgeçmem;
çünkü bazı sevgiler anlatılmak için değil,
taşınmak içindir.
Omuzlarında yük olur,
ama insan yine de bırakmak istemez.
Senden vazgeçmem;
zaman eskitse de her şeyi,
senin adın içimde eskiyenlerden olmadı.
Her sabah başka bir acıyla uyanırken bile,
kalbimin bir köşesi seni kolladı.
Senden vazgeçmem;
çünkü ben seni mutlu günlerin hatırıyla değil,
en karanlık gecelerin tanığı olarak sevdim.
Herkes yüzüme bakarken,
sen içimi gördün sandım…
belki yanıldım ama sevgim yanılmadı.
Ve bil…
vazgeçmemek bazen beklemek değildir,
bazen sadece kalbi kapatmamak demektir.
Ben kapatmadım.
Kırık da olsa,
o kapının ardında hâlâ sen varsın.



Senden vazgeçmem;
çünkü vazgeçmek unutmaktır,
ben seni unutmayı hiç öğrenemedim.
Her şey bitti dense bile,
kalbimde bitmeyen tek şey sensin.
Gidersen yol olurum,
susarsan dua…
Ama ne olursa olsun,
adını kalbimden silmem.
Belki birlikte olamam,
belki aynı hikâyede kalmamız yazılmamıştır;
ama bil ki…
ben seni yarım bırakmam.
Senden vazgeçmem.
Çünkü bazı sevgiler
biter gibi yapar,
ama aslında ömür boyu kalır.