Gidişin, dudaklarımda yarım kalmış bir cümlenin son nefesi.
Öyle bir sessizlik bıraktın ki arkanda,
Şimdi hangi yöne dönsem, kendime çarpmaktan yoruldum artık;
Çünkü neresi "sen" değilse, orası benim için uçurum.
~~
Bir insanın bir başkasında bu kadar çok kalması,
Hem de hiç yokken bu kadar çok yer kaplaması ne acı.
Ruhumdaki bütün odaların ışıklarını söndürüp gitmişsin;
Şimdi karanlıkta el yordamıyla bulmaya çalışıyorum kırık hayallerimi.
Nereye adım atsam, bir veda çıkmazının kör duvarı...
~~
Sen benim içimde en çok büyüttüğüm, ama en az dokunabildiğim gerçeğimsin.
Şimdi bir gurbet parkında sahipsiz kalmış bir çocuk gibiyim.
Nereye yürüsem adımlarım geri dönmek istiyor,
Ama biliyorum ki senin olduğun yer artık benim yurdum değil.
~~
Güneşin doğuşunu bile senden alacaklıyım ben.
Sanki sen gittin ve dünya kendi ekseni etrafında dönmeyi bıraktı.
Hangi kutba meyletsem, gidişinin o keskin soğuğu çarpıyor yüzüme;
Bazı gidişler, mevsimi yanında götürmez; ömrü ebedi bir kışa terk eder.
~~
Aramızdaki o ince çizgi, şimdi aşılması imkansız bir sur.
Sen o surun ötesinde başka baharları ekiyorsun toprağına,
Ben burada, bu dar sokaklarda kendi kışımla pazarlık yapıyorum.
Senin baktığın yer bir başkasının doğuşu,
Benim gördüğüm ise koca bir enkaz.
~~
Bazı vedalar bir sözle değil,
Bir bakışın donmasıyla var olur.
Gözlerinde gördüğüm o yabancılaşma,
Her şeyin bittiğine dair en sessiz işareti.
Tanıdık sokaklarda bile kendimi yabancı hissediyorum artık;
Sen giderken,
Şehre ait olan bütün aidiyet duygumu da koparıp atmışsın.
~~
Bana "hoşça kal" deme, çünkü hiçbir gidiş hoş kalmıyor geride bıraktığında.
Bir şehrin tüm ışıklarını söndürüp, benden aydınlık bir yarın bekleme.
Güneye sapsam zifiri bir yalnızlık,
Kuzeye yürüsem ucu sana çıkmayan o dilsiz yollar.
~~
Yüreğimin raflarında tozlanmış bir sürü "belki" biriktirdim.
Hepsi de senin geri döneceğin ihtimaline sarılmış mülteci umutlar.
Ama biliyorum; geri dönsen de, bıraktığın o eski heyecanı bulamazsın.
Giden sadece sen değildin,
içimdeki o saf inanışı da yanında götürdün.
~~
Sevmek, bir başkasının cehenneminde yanmayı göze almak.
Ben yandım, kül oldum ama senden bir nebze olsun soğuyamadım.
Şimdi küllerim rüzgârda savruluyor, her biri farklı bir boşluğa...
Ama ne tarafa savrulsalar, yine senin o aşılmaz sessizliğine çarpıyorlar.
~~
Adının geçtiği her cümlede devrik kalıyor kelimelerim.
Düzgün bir cümle kuramıyorum artık, çünkü öznesi giden bir hikâyenin yüklemi ağırdır.
Soluma dönsem yarım kalmış bir hece,
Sağıma baksam bitirilmemiş bir ömrün özeti...
~~
Biliyorum, dünya dönmeye devam edecek, mevsimler yine değişecek.
Ama benim içimdeki o takvim, gidişinin o uğursuz gününde asılı kaldı.
Bakışlarımı nereye çevirsem aynı tarih, aynı saat, aynı acı...
Bu veda çıkmazında hatıralar bile yolunu kaybetmiş birer yabancı.
~~
Şimdi son kez bakıyorum bu kentin o hüzünlü silüetine.
Sen yoksun, ben yokum, biz çoktan "onlar" olduk bile.
Hangi yolu seçersem seçeyim, içimdeki bu yangını söndüremeyeceğim.
Bu veda çıkmazı, benim son durağım, senin en büyük unutuşun olsun.

Cemre Yaman