Sazımın telinde bir ince sızı
Nihal’in aşkına düştüm bu gece
Yüreğimde yangın, dilimde söz değil
Mecnun’um, çöl oldu içim, ey Nihal!

Ay’ın ondördüne benzettim seni
Her zerrenden yükselir bir “Hu” sesi
Gül yanaklısın, gonca gülüşlüsün
Âlemde tecelli eden ilâhî suret!

Seninle dağların sırrına erdim
Her çiğ tanesinde seni seyrettim
Zülfün karanlığında kayboldum
Kendimi buldum, yoktum, var ettim!

İki cihânın arasında kaldım
Ne mest-i aşkım, ne hakikatim kaldı
Senin nefesinle doldu sazımın göğsü
Tellerim titrer, “Nihal” diye ağlar!

Bir bakışınla çözdü düğümlerimi
Yıldızlar senin için dizer remizlerimi
Aşkın şarabından içtim âdem oldum
Ruhum kanatlandı, kat ettim yedi katı!

Gecenin koynunda yalnız sazım var
Her perdesi senin adınla titrer
Öyle bir sevdadır ki bu, söze sığmaz
Sussa da kalbim, tellerim seni söyler!

Ey Nihal! Sen hem dert, hem dermansın
Hem hicran, hem vuslat, hem fermansın
Aşk ateşinde yandım, kül oldum
Küllerimden bir “Âşık” doğdu, adınla yandı!