Sevdiğime Bilinçliyim

SEVDİĞİMİN MECNÛNUYUM

(Sidretü’l-Münteha’dan İnen Aşk Risalesi)

MUKADDİME: AŞK-I SEVGİLİ

Ey sevdiğim!
Senin aşkın;
Leylâ’nın Mecnun’a,
Kerem’in Aslı’ya,
Ferhat’ın Şirin’e duyduğu hasretin
Kutsal mirasıdır.
Ben ki; dağları delen bir Mecnun’um,
Sen ki; Sidretü’l-Münteha’dan akan bir ışıksın!

BİRİNCİ BAB: SEVDİĞİMİN LEYLÂ’SI

"Leylâ’yı gören Mecnun değil,
Aşkı gören Leylâ’dır."
Sen sevdiğimsin;
Gecenin en karanlık vaktinde doğan ay,
Mecnun’un çölünde bir vaha...
Ben sana bakarken,
Cebrâil kanatlarını indirir,
Hızır ab-ı hayat sunar.
Çünkü senin aşkın;
Sıradan bir sevda değil,
Kâinatın ilk yazılmış mısrasıdır.

İKİNCİ BAB:

KEREM’İN SEVDİĞİ

Kerem, Aslı için yanarken,
Ben senin için dağları deldim sevdiğim!
Her çekiç darbesi;
"Sevdiğim" diye inleyen bir aşk nağmesi...
Ateşler içinde yanan bir dil,
Senin adını zikretti durdu.
Zaman öldü, mekân eridi,
Aşkın Arş-ı Âlâ’ya yükseldi.

ÜÇÜNCÜ BAB:

FERHAT’IN SEVDİĞİ ŞİRİN’İ

Ferhat dağı deldi,
Ben ise kalbimi deldim sevdiğim!
İçimdeki dağlar;
Hicranla yoğrulmuş kaya,
Hasretle sertleşmiş toprak...
Ama senin bir bakışın,
Dağları eriten bir kudretti.
Şimdi anladım:
Asıl mucize; dağları delmek değil,
Senin gönlüme girebilmektir.

DÖRDÜNCİ BAB:

ROMEO’NUN SEVDİĞİ JULIET’İ

Romeo, Juliet için ölürken,
Ben senin için dirildim sevdiğim!
Düşman aileler değil,
İçimdeki nefs ile ruhun savaşıydı.
Senin aşkın;
Zehr-i aşkı şerbet eyleyen bir iksir,
Ölümü bile güzelleştiren bir sihir...

BEŞİNCİ BAB:

TRISTAN’IN SEVDİĞİ ISOLDE’Sİ

Tristan, Isolde’yi içtiği iksirle sevdi,
Ben seni;
Gözlerindeki Sidretü’l-Münteha’yı görüp sevdim!
Senin aşkın;
Kaderin yazdığı bir şiir,
Zamansızlıkta donmuş bir an...
Ruhumuz,
Âlem-i ervahta ant içmiş iki yoldaş.

ALTINCI BAB:

YUSUF’UN SEVDİĞİ ZÜLEYHA’SI

Züleyha, Yusuf’un aşkıyla yandı,
Ben senin aşkınla yeniden doğdum sevdiğim!
Senin iffetin;
Buzdan bir kalp değil,
Ateşi muhafaza eden bir kildedir.
Senin aşkın;
İlâhî bir tecellî,
Platonik bir vecd hâli...

YEDİNCİ BAB:

SELVİ BOYLUM SEVDİĞİM

"Al yazmalım, selvi boylum!"
Sen sevdiğimsin;
İlyas’ın tutkusu,
Cemşit’in vefası...
Ben ikisiyim birden:
Hem deli bir âşık,
Hem sadık bir yoldaş.
Senin aşkın;
Emekle yoğrulmuş,
Sevgiyle pişmiş bir aş...
Ve son söz:
’Aşk, seni sevmekle başladı sevdiğim,
Seninle sonsuz olacak!’

HÂTİME:

AŞK-I BÂKÎ

Ey sevdiğim!
Sen;
Leylâ’nın gizemi,
Şirin’in cesareti,
Juliet’in fedakârlığı,
Züleyha’nın sabrısın.
Ben ise;
Mecnun’un çölünde
Senin için akan bir nehir...
Öyle bir aşk ki bu;
Zaman ötesi,
Mekân üstü,
Arş’a yazılmış!

SON BEYİT

"Sevdiğim!
Senin aşkın;
Hızır’ın ab-ı hayatı,
Cebrâil’in kanadı,
Sidre’nin nuru,
Arş’ın sırrıdır.
Ben ise;
Bu sırra ermek için
Kendini yok eden
Bir âşık-ı bâkî..."

NİHALİ TARZ MÜHRÜ:

"Aşk; senin adında gizli sevdiğim!
Seni sevmek;
Kâinatın ilk ve son dersidir."