Düşümde bir gül açtı, adı sendi ey yârim,
Bülbül olup ötüşüm, sensiz geçen her demim.
Bir damla iken gönlüm, ummana döndü sende,
Kırk kapılı sır açıldı, aşkın değince tende.

Kaşların hilâl olmuş, geceme nur serpiyor,
Kirpiğin ince ferman, gönlüme mühür vuruyor.
Bir bakışın, dağ başında baharı çağıran yel,
Bir gülüşün, kurak ömrü cennete çeviren sel.

Ben saz oldum, sen nefesin;
Ben ateş oldum, sen hevesin.
Aynı türkünün iki sesi,
Aynı semânın iki nefesi.

Saçların geceye düşen ipekten bir sır perdesi,
Ellerin değmese bile ürperir gönül deresi.
Tenin gül kokulu bahçe, ruhun billur pınardır,
Sana yaklaşan her nefes, içimde açan bahardır.

Aşk bir kandil, yağımız özlem,
Sabır fitiliyle yanar her dem.
Bir vuslat düşer gönül avlusuna,
Sessizlik döner en güzel kelâma.

Ben seni zincir diye değil,
Hürriyetime açılan kapı bildim.
Sen beni yük diye değil,
Yol arkadaşın diye sevdin.

Ey gönlümün sultanı,
Ne altın ister bu sevda ne taç.
Bir yastıkta huzur bulan iki kalp,
Bin saraydan daha zengin bir otağ.

Gel, gönül dergâhında semah dönsün bakışlarımız,
Ay utansın, yıldızlar dinlesin fısıltılarımız.
Nehir denize kavuşur gibi aksın muhabbetimiz,
Bir ömür aynı duaya dönüşsün sessiz gülüşlerimiz.

Aşkımız ne yalnız ateştir, ne yalnız su;
Bir gülün dikenle yaptığı kadim yolculuk bu.
Sen gönlümün kıblesi, ben yoluna düşen derviş;
İki can, tek sır olup yürüsün sonsuzluğa eriş.