Sen sevmeyi iki dudağın arasından dökülen bir söz mü sanıyorsun,
Oysa sevda
Bir kelimeye sığmayacak kadar derin,
Bir susuşa sığacak kadar gerçek.
Eğer yüreğin çırpınmıyorsa,
Göğsünde bir şey kanatlanmıyorsa,
Adım adım sana gelen duygular
Kapıda bekleyip geri dönüyorsa,
Sevgi yalnızca söylenmiş olur,
Yaşanmış sayılmaz.
Sevmek;
Kalbinle yorulmayı göze almaktır.
Gecenin bir yerinde
Hiç kimse yokken bile
Birini düşünmekten vazgeçmemektir.
Senin şiir gibi gözlerin var,
Bakınca içimde dizeler sıraya giriyor.
Noktalama işaretleri unutuluyor,
Zaman anlamını kaybediyor.
Benim de mısra mısra öpesim…
Sabırla,
Acele etmeden,
Her dizeyi ezberler gibi.
Gözlerin bir aynaya benziyor,
Baktıkça kendimi görüyorum ama
Daha cesur,
Daha dürüst,
Daha gerçek.
Ellerin var senin,
İnsanın içini sakinleştiren.
Tutunca bütün korkular
Yerini huzura bırakıyor.
Kalbim,
“Buradayım” demeyi öğreniyor.
Ben seni;
Kaçamak bakışlarla değil,
Yarım duygularla hiç değil,
Adını kalbime yazarken
Silinmeyeceğini bilerek sevdim.
Bazen susuyorum,
Çünkü sevda her zaman konuşmaz.
Bazen adını içimden söylüyorum,
Çünkü bazı isimler
Kalpte yankı bulur,
Kulakta değil.
Sevmek;
Gülüş kadar kolay,
Ağlamak kadar derindir.
Yan yana dururken bile
Birbirinin içini kollamaktır.
Ben seninle
Yalnızlığı daha az hissettim,
Zamanı daha yavaş yaşadım.
Geceler uzadı,
Sabahlar daha anlamlı oldu.
Ve şimdi soruyorum sana,
Hâlâ sevmeyi
Sadece söylenen bir söz mü sanıyorsun?
Ben kalbimi koydum ortaya,
Titreyerek ama vazgeçmeden.
Eğer sen de koyarsan yüreğini,
Gel…
Bu şiir yarım kalmasın.

Kadir TURGUT