Bu şiir, “Güvenin Gölgesi” başlığıyla dostluk, ihanet ve hayal kırıklığı üzerine güçlü bir tablo çiziyor. Şair, kalbini ve güvenini verdiği insanlardan beklediği karşılığı alamamış; dost sandığı kişiler birer birer kaybolmuş ya da güveni sarsılmış. “Gözümde büyüttüğüm dağlar kum oldu, / Elini tuttuğum dostlar duman oldu” dizeleri, büyük beklentilerin ve güvenin nasıl yok olduğunu çarpıcı bir şekilde gösteriyor.

Şiirin ortasındaki bölüm, duyguların içsel bir hesaplaşmaya dönüştüğünü vurguluyor: “Ben kalple yürürüm, gölgeyle ölçmem, / Güneş doğar — maskeleri ben söktürmem.” Burada şair, samimiyetin ve doğruluğun değerini vurgularken, hayal kırıklığını kabullenip daha temkinli bir duruş benimsiyor. Son bölüm ise umut ve seçicilikle bitiyor: kapı hâlâ açık, ama artık güveni hak edenlerle paylaşılıyor.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Her zaman ki gibi, tat ve demini almış, hoş vede güzel bir şiir
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yazdıran yüreği
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, tüm şiirlerin benzersiz, çok güzel, muhteşem vede birer ŞAHESER olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla ve de hoşça kal

kutlarım üstadım. Akıcı , yürek sesini aynen hissettiren, anlam ve anlatımıyla mükemmeldi.. severek okudum ...nice güzel paylaşımlara ..saygılarımla

duyarlı yüreğinize sağlık
tebrikler
selam ve sevgiler