SEV KARDEŞİM
seven kalp leke tutmaz
ne kaybedersin ki”
Sanki biri kulağıma fısıldıyor: “Korkma artık, bırak aksın içinden.” Gözlerim doldu okurken. Hepimiz bir yerlerde sevgiyi göstermekten çekiniyoruz ya… Sen “ne kaybedersin ki” diyorsun, o kadar temiz, o kadar içten ki, utanıyorum kendi suskunluğumdan.
“Kaçak güreşme, koyun gibi meleşme” derken içim sızladı. Kaç zamandır sesimizi kısarak yaşıyoruz, değil mi? Sen “sesin gür çıksın” diyorsun, sanki sarılıp “kendini küçültme, sen değerlisin” diyorsun.
Sonra o uyarı… “Yerin kulağı var, her sırrı deşifre etme, ağır olur eşleşme.” Ah be… Hepimiz yaşadık o ağır yükü. Ama yine de “cana canan gerek” diyorsun. Sev, ama bu sefer gözün açık olsun. Kendine kahir etme… Bu söz o kadar şefkat dolu ki, eski yaralara merhem gibi geldi.
Bu haliyle şiir daha da çıplak, daha da samimi olmuş. Okurken hem gülümsedim hem içim ısındı. Hem sarılıyor insana, hem usulca sarsıyor: “Sev kardeşim, kendini de sev.”
Eline, kalbine sağlık… Bu dizeler içimde kaldı, unutmayacağım. Senin gibi seven bir yürekten çıktığı belli. Devam et lütfen, bu ses kesilmesin. Kalbimle alkışluyorum .