Beklenmedik bir yenilginin kapısıymış
Gözlerinde aralanan kışın
Soğuğu üşütünce anladım ,Sancılanan içimi
Bilmeni istemedim
Büyük hüzünlerin bitmeyen yüklemsiz kahırlarını
Başladığı yerde biten
Yok edilmeyen yaraların renksiz kanaması gibi
Gidişinden çok
son bakışın Yaraladı
içimin deniz mavisi anlamlarını

Bahardı
Çiçeklerin hoş kokularını çektim içime
İçimin yok edilmeyen yaralı limanına aktım
Yenik düşen sevdanın Gözlerinden bakarken
İstanbul’un yedi tepesine susarak dudaklarımı
Yaktım sigaramın sönmüş ucundan hayatı.

Anlamsız kaldı tüm sevda sözcükleri
Yaslamıştım yüreğine
Yüreğimin yüreğinden uyanışı
Uykusuz bıraktı gönlümün gözünü

Şimdi öyle bir yerdeyim ki
Yürüme yetisi sakat kalmış yarınların
Topal adımları kırıldı gönlümün payına.

Hâlâ aynı yerdeyim
Bir adım sen gidemedi ayaklarım
Bunu bilmesede sen
Hiç gitmedim yüreğinden
Sığ soruların anlamsızlığına cevap bulamıyorum
Eli tutulmayan eflatun düşüncelerin
Sahte gülüşlerin sahipsiz mezarı gibi bu şehir.
Kime dirileceğini bilmeyen bitkisel yaşamı
Kazıdım mermer taşına yüreğimin.

Serdar Özyanız