Deli Divane Hükümlü

Deli divaneyim adını andığımda, geceyi sabaha bağlayan.
Aklım firarda, kalbim firarın bizzat kendisi.
Beni ben olmaktan çıkaran bu sevda,
Bir yangın ki kaçmak değil, yanmak istiyorum içinde.

Sormuyorum artık “neden”,
Çünkü bazı aşklar gerekçe taşımaz, kader taşır.

Müptelasıyım;
Adını dudaklarımda değil, damarlarımda taşıyorum.

Sensizliğin ilacı yok benim için,
Varsan bile doz aşımı bu sevda.

Ben seni sevmeyi bir alışkanlık sanmıştım,
Meğer bu, ömür boyu sürecek bir mahkûmiyetmiş.

Hükümlüyüm…
Ne savunma verdim bu aşkta, ne de şahit çağırdım.
Suçum belli: fazla sevmek,
Cezam ağır: vazgeçmemek.

Hâkim sensin, karar sensin,
Ben sadece boynunu eğmiş bir yürek sanığıyım.

Deli dediler, güldüm;
Divane dediler, sustum.
Çünkü ben akıllı kalmak istemedim,

Ben aşk uğruna delirmeyi seçtim.
Ben kendimi ancak bu kadar kaybedebilirdim
Ve ancak bu kadar kendime kavuşabilirdim.

Gecelerle pazarlık yaptım,
Sabahları senden çalmaya çalıştım.
Olmadı…

Zaman bile benim için senden yana tavır aldı.
Benim saatlerim sen diye işledi,
Benim takvimlerim adını ezberledi.

Müptelalık dedikleri kurtulma isteği sanılır,
Yalan…
Ben kurtulmak istemiyorum.

Bu ateş beni yakıyorsa,
Benim külüm de senin olsun,
Benim toprağımda bile adın yeşersin.

Hükümlülük bazen zincir değildir,
Bazen dua gibidir.

Ben seni bir ceza gibi değil,
Bir emanet gibi taşıyorum içimde.

Kaçsam da ben dönüyorum,
Çünkü benim yazgımda firar yok.

Deli divane sevmek,
Benim kendime kurduğum en ağır cümledir.
Ama ben bu cümleyi nokta koymadan yaşıyorum.

Benim nefesim uzadıkça uzuyor
Ve her solukta seni yeniden başlatıyorum.

Müptelası olduğum şey sen değil sadece,
Benim sende kaybolan hâlim.

Eskiden “ben” dediğim yerler
Şimdi “biz” diye sızlıyor içimde.

Ben kendimi böyle tüketiyorum
Ve buna aşk diyorum.

Son sözüm yok benim mahkememde,
Zaten susmak da bir kabulleniş.

Ben deli divane müptelasıyım
Ve evet, ben hükümlüyüm.

Ama bil ki ben hâkimim,
Bu cezayı ömür boyu severek çekeceğim.