Zalimler tahtına kurulmuş oturur,
Mazlumun rızkını çalar götürür.
Vicdanı olmayan dünyayı bitirir,
Kötüler elinde kaldı bu devran.

Milletin başında bir kara duman,
Dört yanı sarmış da vermiyor aman.
Sanki durmuş döner tersine zaman,
Uluslar inliyor, hali perişan.

Yoksulluk belası büküyor beli,
Açlıktan kurudu yiğidin dili.
Zenginin sofrası her zaman dolu,
Fakirin payına düştü bin figan.

Sefalet içinde canlar can verir,
Adalet dediğin buz gibi erir.
Gücü yeten her gün sefa sürer de,
Garibanın ömrü hep kışa varır.

Savaşlar çıkaran kanlı eller var,
Dünyayı insana ederler dar.
Ne ana bıraktılar ne de bir yar,
Zulmün ateşiyle yanıyor cihan.

Eşitlik dediler, hani ya nerde?
Dermansız düşürdüler bizi bu derde.
Paylaşım kalmadı şu gök kubbede,
Kurt yedi kuzuyu, sustu her lisan.

Kin ile kibirdir bunların özü,
Hırs bürümüş vallah kör olmuş gözü.
Tutmuyor kimsenin verdiği sözü,
Doğruluk yolunda kalmadı nişan.

Zulümle abad olunmaz bilesin,
Gözyaşı dökenin ahı silesin.
İnsanım diyenler insafa gelsin,
Mevla’m sorsun hesabını her an.

Biri tok yatarken diğeri açtır,
Bir lokma ekmeğe insan muhtaçtır.
Adil olmayan el, başta ne taçtır?
Yıkılsın saraylar, bitsin bu talan.

Dünyanın mizanı bozulmuş bir kez,
Kötülük hükmünü sürüyor her kez.
Sanma ki bu devran böylece gider,
Bir gün elbet kopar ulu bir tufan.

Aşk ile yanmayan bilmez halinden,
Zehir damlıyor bak kötü dilinden.
Kurtuluş olmaz mı nefsin elinden?
Yeter artık çeksin elini düşman.

Aşık Turhal der ki, feryadım haktır,
Söylenen sözlerin hepsi bir oktur.
Bu bozuk düzene sabrımız yoktur,
Gelsin artık adil, yeni bir zaman.

Hüseyin TURHAL