Bir zamanlar canım, cananım derdin,
Meğer sen kendine tapar durursun.
Sevgiyi bir tuzak, ağ diye gerdin,
Gönül sarayımı yıkar durursun.

Duygunun yerini almış gururun,
Aynaya baktıkça artar sürurun.
Bitmez bu kibrinle, bitmez bu şurun,
Beni dertten derde sokar durursun.

Benliğin bir devdir, ruhun ise dar,
Zannedersin sende dünya tamam var.
Her sözün bir bıçak, her bakışın nar,
Gönlümü ateşe yakar durursun.

Hatanı söylesem suçlu ben oldum,
Senin gölgende ben sararıp soldum.
Yalan deryasında boğuldum kaldım,
Bulanık sularla akar durursun.

Önce göğe çıkar, sonra yerersin,
İnsanı hiçe say, ömür dürersin.
Hep "ben" diye diye hüküm sürersin,
Tepeden dünyaya bakar durursun.

Merhamet beklemek senden beyhude,
Şifa aranmaz ki zehirli meyde.
Kaybolmuş vicdanın çıkmaz bir koyda,
Ruhuma zincirler takar durursun.

Dün dediğin bugüne hiç uymaz ki,
Senin kalbin gerçek aşkı duymaz ki.
Zalim olan haram lokma saymaz ki,
Hakkımı bir pula yakar durursun.

Yorulmaz mısın hiç oyun kurmaktan?
Yalanla, hileyle tuzak kurmaktan?
Kaçarsın her zaman doğru durmaktan,
Haktan, hakikatten bıkar durursun.

Masken düştü artık, göründü yüzün,
Işığı söndürdü o karanlık gözün.
Baharı yaşatmaz kış olur güzün,
Bağıma gazeller döker durursun.

TURHAL’ım dertleri kaleme döktü,
Senin bu sevdanın temeli çöktü.
Yüreğimden koca bir ağaç koptu,
Sen hala kendini över durursun.

Hüseyin TURHAL