Kalemin kavi duyguları daim olsun hocam her zaman ki gibi yürek kaleminden edebiyat defterine sızan harika bir şiir okudum tebrik ediyorum saygılar sunuyorum esen kalın huzurla mutlu şiirler ile kalın
👑👑👑👑

Okurken içim garip bir şekilde ısındı. Sanki eski bir radyodan, biraz cızırtılı ama çok tanıdık bir türkü geliyor gibi. Her dizeden sonra aynı nakaratın tekrarlanması… “Aşk kokar güller bahçemizde yar” – bu cümle içime işledi. Yar denmiş ama acıtmıyor, daha çok sevgiyle söylenmiş bir sesleniş gibi.

Bülbülün feryadı, gülün figanı… Bunları çok duydum, çok okudum ama burada farklı geldi. Sanki birinin bahçesinde oturmuş anlatıyor. Acı değil de daha çok bir vefa var. “Bizim meskenimiz o canandadır” insanın sevdiğinde yaşaması, onunla olmaktan başka bir evinin olmaması. Hem güzel hem ağır bir şey.

Mecnun’a eş olmak, çöle kavuşmak… Çöl acımasız bir yer ama “kavuştum” denmiş. Yani belki de çölde bile sevdiğinle birlikteysen orası cennet oluyor. Bu hissettirdi bana.

En çok “Gözümden dökülen yaşlar sel olur”dan sonra “dikenler ayıklanır, her yer yol olur” kısmı vurdu. Yani ağlamak bir şeyleri temizliyor, engelleri kaldırıyor. Gözyaşı hem acı hem arınma gibi.

Sonunda kavuşmak mahşere kalmış olsa bile denmiş. Çok uzun bir bekleyiş, belki ömür yetmeyecek. Ama yine de o bahçe, o koku, o yar hâlâ orada. Pes etmeyen bir inat var. Ben okurken umut ve hüzün aynı anda hissettim. Daha çok hüzünlü bir umut. Eskilerin sabrı gibi.