Gel hele bir dinle ey adem oğlu,
Yolların kapalı, her yanın bağlı.
Yürekler yaralı, sineler dağlı,
Dünya bir uçurum, halimiz duman.

Kürsüye çıkanlar yalanı över,
Garibanı itip, zengini sever.
Haksızlık görünce boynunu eğer,
Adalet dediğin artık bir yalan.

Toprak kanla doydu, doymadı gözler,
Yürekte saklıdır sönmeyen közler.
Hani nerde kaldı o kutsal sözler?
Zalimler olmuş bak hükmü buyuran.

Savaşın ateşi körpeyi yakar,
Gözyaşı sel olmuş, deryaya akar.
Beyler koltuğundan seyredip bakar,
Vicdanlar körelmiş, kalpler hep zindan.

Zulümle kurulan saraylar batar,
Mülküyle övünen toprakta yatar.
Zalim olan her gün bin zehir katar,
Aşımıza haram, ömre bin figan.

Kibirden bir kule dikmişler göğe,
Gerek yok artık hiç söze, övgeye.
Fakiri itmişler dar bir bölgeye,
Rızkı gasbedenler süzülür her yan.

Mal mülk için kıyar kardeş kardeşe,
Dünya dönmüş sanki kanlı bir leşe.
Düşmez oldu artık evlere neşe,
Huzuru katledip, ettiler talan.

Kurt kuşa hükmeder, tilki ise bey,
Boşuna üflenmez dertli dertli ney.
İnsanlık dediğin şimdi ucuz şey,
Pazarda satılır olmuş her lisan.

Eşitlik dedikleri sadece kitapta,
Zenginler uçuyor, fakir azapta.
Doğruluk kalmamış artık hesapta,
Haramla beslenir oldun be hey can!

Nereye bu gidiş, sonu bellidir,
Mazlumun feryadı yetmiş dillidir.
Sanma ki zalimin kolu ellidir,
Bir ahla yıkılır taht-ı revan.

Dünya bir handır ki gelenler geçer,
Ecel şerbetini her fani içer.
Kim neyi ekerse, onu da biçer,
Geriye kalacak sadece iman.

Aşık Turhal söyler, sözü derinden,
Yer oynar elbet bir gün yerinden.
Kurtarın dünyayı devin şerrinden,
Gelsin artık hakça, adil bir devran.