İçim karmakarışık şimdi.
Sen gidince dağılan her şey
Olduğu yerde bırakılmayı bekliyor.
Toplamak gelmiyor içimden,
Çünkü toparlarsam
Sanki seni gerçekten kaybetmiş olurum.

Kimseyi de koyamıyorum yerine;
Yerini doldurmak değil mesele,
Yerinin bende nasıl açıldığını
Kimse bilmez zaten.

Belki bir gün kapımı çalarsın diye
Hiçbir şeye dokunmuyorum.
Belki o zaman
Gökyüzü yine mavi olur,
Toprak yeniden yeşerir,
Hayat “güzel” kelimesinin anlamını
Hatırlar.

Kaderin suçu yok bunda;
Ben sevdim seni.
Ama anlatamadım…
Sözlerim hep eksik kaldı,
Ben hep eksik kaldım.

Şimdi sana o çok kullanılan
O iki kelimeyi söylesem
Bana inanmazsın diye susuyorum.
Süslü cümlelerin arkasına saklanmak
Hiç bana göre olmadı.

Seni sevmek içimi yaksa da
Konuşmayı bilmiyorum bu konuda.
Senden sonra kelimelerim
Kendini şiire bıraktı.

Belki bir gün okursun diye yazdım
Beni şiirlerin arasından bulursun diye.
Çünkü bütün derdim.
Sana seni anlatmaya çalışırken
Kendimi unutmam,
Ve “seni seviyorum” dediğimde
Sana cennetin kapısını
Senin kalbinden kendimi göstermek.