Bazı inatlara mahkûm ettik sevdalarımızı,
Adına gurur dedik,
Oysa aşkın yüreğinde gururun yeri yoktur.
Unuttuk bunu, unuttuk sessizce…
Ve geceler uzadı,
Bitmeyen geceler…
Gecelerden beter gündüzler ardımızda kaldı.
Hiçbir şeyden habersiz, günahsızlar,
Yanımda,
kah yanında, kah koynunda…
Ve biz kendi sevdamıza vermediğimiz değeri,
Başkasının mutluluğu için
Gönlümüzün en derin yerine gömdük.
Sahte tebessümlerle sildik gözümüzdeki yaşları,
“Geliyorum aşkım” dedik,
Ve gelmek yetmedi,
Susmak yetmedi,
İçimde biriken fırtınayı kelimelere dökmek de yetmedi.
Çünkü sevdalar, bir ömürlük esaret değildir;
Sevdalar, içten içe yanıp kül olan bir mumdur
Ve biz o mumu, kendi ellerimizle söndürdük,
Oysa bir ışık olmalıydı geceme,
Bir rehber olmalıydı gündüzüme…
Ne zaman ki sustuk,
O zaman her kahkaha yalan oldu,
Her dokunuş uzak,
Her bakış yabancı bir şehir kadar soğuk.
Ve biz hâlâ adını gurur koyuyoruz,
Oysa adı sadece sensizliktir,
Oysa adı yalnızca özlem…
Ama bil ki, aşkım,
Sana dair gömdüğüm her parça,
Kendime dönmek için bir anahtar,
Her sahte tebessüm,
Gerçek bir gülüşün hazırlığıdır.
Ve ben geliyorum…
Geliyorum,
Kendi sevdama değer verdiğim bir zamanın habercisi olarak,
Geliyorum,
Geceleri kucaklayacak bir yürekle,
Geliyorum,
Sana dokunacak, sana söyleyecek sözleriyle…
Çünkü aşkın bitmeyen geceleri yoktur,
Ve gururun üstüne inşa edilen duvarlar yıkılır,
Sadece cesaretle, sadece yürekle…
Ve biz gömdüğümüz sevgiyi,
Kendi ellerimizle, yeniden çıkaracağız toprağın altından,
Ve yeniden seveceğiz,
Ömrümüz yettiğince…

Kadir TURGUT