Tövbe ettiğim aşka geri döndüm,
dilimde dua, kalbimde isyan.
Allah’ım, bu nasıl bir dönüş,
ben hangi yanımdan eksildim, hangi yanımdan yandım?

Aklım önümde diz çökmüş mantıkla konuşuyor,
kalbim arkadan çağırıyor: “Gel.”
İki yolun ortasında kaldım,
hangisi kader, hangisi imtihan bilmiyorum.

Bir zamanlar vazgeçmekti kurtuluş sandığım,
şimdi vazgeçişin kendisi ağır bir yük.
Gittiğim her yerden
aynı adı taşıyarak döndüm.

Sorular çoğalıyor geceleri,
cevaplar susuyor seher vakti.
Ben sustukça içimde
bir ben daha ayağa kalkıyor.

Bu aşk mı beni çağıran,
yoksa içimde eksik kalan ben miyim?
Birini sevmek mi zor,
yoksa kendimle yüzleşmek mi?

Allah’ım, sen biliyorsun;
ne masumum tamamen, ne suçlu.
Sadece yorulmuş bir kalbim var
ve yönünü şaşırmış bir aklım.

Şimdi ne olacak bana diye soruyorum,
cevabı zaman mı verecek, sabır mı?
Belki de bu yol
beni benden alıp bana bırakacak.

Eğer bu dönüş bir sınavsa,
gücünü de sen ver.
Eğer bu aşk bir yanılgıysa,
kalbime doğruyu öğret.