bir zaman vardı—
biz henüz yoktuk.
takvim susmuş,
saat tik bile dememişti.
ve o gün, aşk hiçbir satıra uğramamıştı.

sonra sen geldin.
iki şiir boyu sustuk,
biri gözlerinde kırıldı,
diğeri ellerimde eksildi.
ben bir hece eksik kaldım,
sen — fazladan bir yalnızlık gibi,
odanın en sessiz köşesinde duruyordun.

aşkı konuştuk uzun uzun,
ben “biz” dedim,
sen fiilini yuttun.
arada birkaç gülüş,
birkaç öpüş—
ama en çok susuş vardı.

sonra küllere döndük,
birer duman olduk cümle aralarında.
nefesimde senin izlerin,
ağzımda senin suskunluğun kaldı.

kim demiş, yangın hep kırmızı yanar?
biz mavisinden geçtik,
moruna takıldık,
en sonunda,
en koyu siyahını içtik birlikte.

geceydi.
gece hep bizden yanaydı.
açık unuttuğumuz şarkılarla
yavaş yavaş
birbirimizi unuttuk.

şimdi biri soruyor:
"hala seviyor musun?"
gülüyorum—
eski bir plağın cızırtısında
tanıdık bir notayı duyunca gibi.
çünkü bazı sorular
cevap değil,
müzik ister.

Şahin Çınar