2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
75
Okunma
Adım yok.
Yüzüm, bir duvarın neminde çözülüyor.
Sesim, tutuk bir kapının ardında susuyor.
Ruhumun başı boş yollarında
hiçbir tabela beni tanımıyor.
Bir çöp tenekesinde
kendime ait bir mektup buluyorum —
yazılmamış,
yırtılmamış,
eksik,
ama var.
Gözlerim,
vitrin camında
kendine küsmüş.
Ayaklarım,
her adımda biraz daha
kendinden vazgeçiyor.
Ve ben,
tükendikçe
kendime varır gibiyim,
bir gölgenin içinden geçer gibi,
bir suskunluğun tam ortasında —
adımı yeniden duyar gibi.
5.0
100% (2)
Cevap Yaz
