1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
159
Okunma
— Şahin Çınar
Bir gün adımı unuttum.
Sesim kaldı;
ama kime ait olduğu yoktu.
Aynaya baktım:
yüzüm, benden önce buradaydı.
Bir beden,
hatırlanmadan da
ayakta durabiliyormuş.
Konuşmadım.
Çünkü kelime,
yerini bilenlere gelir.
Bende yalnızca
susmanın ağırlığı vardı.
İçimden bir dua geçti —
tamamlanmamış.
Tanrı duymadı belki;
ama beden eğildi.
Ben şimdi,
zamanın yanlış yerinde durmuş
bir isim gibiyim.
Ne çağrıya geliyorum,
ne de sessizliğe.
Beni ayakta tutan
inanç değil;
alışkanlık.
Ve her alışkanlık,
bir tür eksilmedir.
Sonra anladım:
İnsan bazen kendini kaybetmez;
aynı hayatta
kendine varamaz.
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz