Elveda demek sandığım kadar kısa değilmiş,
Bir kelimeye bir ömür sığmıyormuş meğer.
Gidişini anlatmak için
Gecelerden ödünç aldım sessizliği,
Her susuşumda biraz daha eksildim.

Elveda demeyi kolay sanırdım,
Oysa dilimdeki her harf, her kelime
Biraz daha kanatır içimi.
Gitmek senden yana cesaret,
Benden yana sessiz bir çöküştür.

Beraber güldüğümüz anlar
Şimdi duvarlara çarpıp geri dönüyor,
Adını hiç anmasam da
Kalbim seni hâlâ ezbere biliyor.
İnsan en çok da
Alıştığı yokluğa yeniliyor.

Biz diye kurduğum cümleler
Şimdi tekil bir yalnızlığa çarpıyor.
Aynı şehirde farklı mevsimler gibiyiz,
Sen bahara yürürken
Ben içimde hiç dinmeyen bir kış taşıyorum.

Adını anmamaya yeminliyim sözde,
Ama kalbim söz dinlemiyor.
Hatıralar en sadık düşmanım artık,
Ne yapsam karşıma seni çıkarıyor.
İnsan bazı vedalara alışamıyor,
Bazı yokluklar hiç eskimiyor.

Sana sitemim yok,
Çünkü sevgi bazen kalmak değil,
Susup çekilmektir.
Ben seni incitmeden gitmeyi öğrendim,
Kendimden vazgeçerek.

Hoşçakal olurmu.
Benden sonra olabildiğince mutlu ol
Senin payına düşen acıyı da bırak bana,
Çünkü sen gülersen
Bu ayrılık biraz daha katlanılır olur.
Hoşçakal.
Ben burada,
Adını içimde sustura sustura
Seni sevmeyi bırakmadan,
Yaşamaya çalışırım.
Hoşçakal...