Elimde bir cümle var sandım,
Dilimin ucunda hazır bekliyordu sözler…
Meğer seni sevmek,
Hiçbir harfe sığmayan bir yangınmış.

Yanımdayken bile içim ürperiyor,
İnsan sevdiğine bu kadar yakınken
Daha çok korkuyor incitmekten.
Sesin düştüğünde yüzüme,
Ben bütün dünyayı
Bir anlığına susturmak istiyorum.

Elini tuttuğumda anlıyorum,
Ben sana sadece aşık değilim
Sana emanetim.
Gülüşünü korumak için
Kendi yorgunluğumu saklıyorum bazen,
Çünkü sen üzülürsen
İçimde bir şeyler eksiliyor.

Seni nasıl sevdiğimi
Hangi kelime anlatır bilmiyorum;
Bildiğim tek şey,
Adını anmadığım anlarda bile
Kalbimin seni söylemeye devam ettiği.

Ben seni alışkanlık diye sevmedim,
Yan yana durmanın kolaylığına sığınmadım.
Her sabah aynı yüzü yeniden seçmekti bu,
Her akşam aynı kalpte,
Dinlenmeyi kabul etmekti.

Suskunluğunda bile
Bir cümle buluyorum kendime,
Bakışların yetiyor bazen,
Fazlası zaten kalbime ağır geliyor.
Sen konuşmadan da
Beni tamamlayabiliyorsan,
İşte orada sevda adını buluyor.

Seni sevmek
Birlikteyken bile kaybetmemeye dikkat etmek,
İncitmemek için kelimeleri
Yavaşça seçmek demekti.
En kırılgan yerinde bile
Yanında durabilmekdi.

Ben seni kolayca sevmedim,
Üstünkörü hiç.
Kırılabileceğin yerleri ezberledim önce,
Sonra kalbimi oraya çarpmamayı öğrendim.

Elin elimdeyken
Dünya biraz daha yavaş dönüyor,
Nefesim bile seni ürkütmesin diye
Kendine dikkat ediyor.
Sevmek buysa eğer,
ben seni
Kendimden bile sakınarak seviyorum.

Suskunluğunda terk edilmişlik yok,
Orada bana ayrılmış bir yer var.
Yan yana durup konuşmadan
Anlaşabildiğimiz her an
Sevdanın en temiz hâli.

Ve hâlâ sorarsan,
Seni nasıl sevdiğimi
Hangi kelime anlatır diye
Bil ki ben seni
Yüksek sesle değil,
İncitmeden,
Ömürlük bir titizlikle seviyorum.