0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
84
Okunma
Gecenin resmî bir dili vardı,
susarak konuşuyordu.
Ben seni yine
en sona bıraktım,
çünkü kayıplar
yüksek sesle söylenmez.
Bir kelime seçtim:
mesafeli,
düzgün,
kimseyi incitmeyecek kadar soğuk.
O kelimenin içine
bütün kırıklarımı gizledim.
“Saygılarımla” yazdım.
Aslında bu,
artık ağlamayacağımın
yalanıydı.
Pencerede kalan ışık gibi,
sabahı beklemeden sönen
bir şey olduk biz.
Ne tamamen gece,
ne gündüze ait.
Adını anmadım.
Çünkü bazı isimler
söylenince değil,
söylenmeyince acıtır.
İnsan bazen
gitmez,
sadece kendini
resmî bir cümleyle kapatır.
Ben seni kapattım.
Altına tarih attım.
Ve hayatıma
saygılarımla veda ettim.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
