Yorgunum.
Geceler gözlerime değmiyor,
çünkü her karanlıkta sen varsın.

Uyuyamıyorum;
adını sayıyorum nefes yerine.

Korkuyorum…
gitmenden mi,
yanımda kalmandan mı,
yoksa seni severken sana yetememekten,
sana haksızlık etmekten mi
bilmiyorum.

Galiba
hepsinden biraz.

Sana dokunmadan duramıyorum
ama her dokunuşum
sanki aramıza bir adım daha mesafe koyuyor.

Bakışların…
suyun akışı gibi berrak,
içime serin bir ürperti bırakıyor.

Sen,
ayın en parlak yüzü,
güneşin kimsenin görmediği tarafı gibisin.

Bir ağrı gibi yerleştin içime;
kalbimden kulaklarıma yürüyen
sıcak bir sızı.

Korkarım,
sana alışırım diye.
Bir sabah sensiz uyanırsam
nefes alamam diye.

Çünkü sen
hayat gibi geldin bana
bir nefeste bitecek kadar kısa,
göz açıp kapayınca kaybolacak kadar kırılgan.

“Gitme” diye bağırmak istiyorum
sen yanımdayken bile.

Sessizlik ağır,
ama seninle olmak
daha da ağır bazen.