3
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
174
Okunma
Gece, omzuna siyah bir şal almış
şehir susuyor;
pencerelerde titrek bir ışık,
sanki içimizden sızan bir cümle.
Kar yağıyor—
zamanın ağzına düşen beyaz bir virgül gibi.
Her tanesi, söylenmemiş bir söz,
her tanesi, affedilmiş bir günah.
Ay, bulutların aralığında
utangaç bir saat kadranı;
dakikalar donuyor,
sesler üşüyor kaldırımlarda.
Ayak izleri konuşuyor sonra,
kim geldi, kim gitti diye.
Gece dinliyor, kar örtüyor;
hatıralar beyaz bir yorganın altında.
Ve ben,
soğuğun kalbinde sıcak bir anı ararken
anlıyorum:
Bazı geceler kar yağmaz,
insanın içine iner sessizlik.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
