Bugün takvim kalp şeklinde düşüyor yere,
ben yine de çocuksu bir inatla bakıyorum hayata.
Acının içinden bir sevinç çekip çıkarıyorum,
çünkü vazgeçmek bana göre değil.
Karanlığa alışmak yerine
küçük bir ışık yakıyorum içimde,
erkek kalbimle, kırılmış ama küsmemiş,
umut etmeyi seçiyorum.
Yarım kalmış bir bahar gibisin hatıramda,

soğuk vurmuş dallarda bile tomurcuk arayan gözlerim var.
Sustuğun yerlerden anlam devşiriyorum,
gitmelerinden bile bir neden çıkarıyorum sevmeye.
Çünkü sen yoksan da,
sevmek hâlâ bende duruyor,
ve bu bazen bir ömre yetiyor
geceyi atlatmaya.

Bu bir direnç biçimi,
acıya gülümseyerek ayakta kalmak.
Her kırıldığımda kendime şunu söylüyorum:
“Belki de böyle öğrenilecekti.”
Her kayıp içimde başka bir kapı açıyor,
her gözyaşı beni biraz daha insan yapıyor.
Erkekliğim sertlikten değil,
sabırdan geçiyor artık.

Bugün diyorlar ki özel bir gün,
kalpler vitrinlerde parlıyor.
Ben içime yazıyorum sevgiyi,
etiketsiz, sessiz, gösterişsiz.
Paketlere sığmayan bir duygum var,
zamanla yıpranmış ama değerini yitirmemiş.
Bilmesen de olur,
ben içimde tutmayı öğrendim.

İyiyi seçiyorum,
çünkü karanlık kolay.
Her şey yolunda demiyorum,
ama her şeyin bir anlamı olabileceğine inanıyorum.
Yan yana olamasak bile
sevebilmenin bir karşılığı var bende.
Belki bu duygu bana değil,
beni ben yapan sabra verildi.

Bir erkek kalbi bu,
sessizce yük taşımayı bilen.
Bağırmıyor, hesap sormuyor,
daha derine gömüyor sevgiyi.
Yaralarını kalın cümlelerin altına saklıyor,
çünkü umut kırılgan.
Kimse görmese de
içimde gülümsüyorum.

Bazen düşünüyorum,
bu kadar derin sevmeyi senden mi öğrendim?
Eksik bıraktığın yerlerden
kendimi tamamladım belki de.
İnsan bazen böyle büyür,
yoklukla yoğrularak.
Bu sevda bana bir ders oldu,
acı ama kıymetli.

Bugün herkes sevgiyi kutluyor,
ben sevmeyi.
Yanımda olmasan da
kalbimdeki yerin değişmiyor.
Vazgeçmek kolay,
umut zor.
Ben zor olanı seçiyorum,

içimde tutmayı.
Belki bir gün bu dizeler bir yere düşer,
belki hiç okunmaz.
Ama bil ki bir erkek yüreği,
iyi olana inanarak sevdi.
Kırıldığı hâlde yumuşak kalan,
acıdan umut çıkaran bir yürekle.

Ve kendime şunu fısıldıyorum sessizce:
“Her şeye rağmen sevebildiysen,
yenilmedin.”
Takvimler değişir, günler geçer,
ama bu iyimser sevda
içimde kalır.


Doğan Çeçen
14.02.2002