3
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
48
Okunma
Bir tuşa dokunur bazıları,
ışık düşer ekrana,
fotoğraf sanır gölgeyi,
şiir sanır dizilen kelimeyi.
Makine bilir ölçüyü, ritmi,
hangi sözcük yan yana yakışır,
ama bilmez
annesinin sesini kaybeden bir çocuğun
boğazında düğümlenen sessizliği.
Yapay zeka kusursuzdur belki,
ama terlemez bir mısranın altında,
gece üçte uyanıp
“ben ne yaşadım da bunu yazdım?”
diye kendine sormaz.
Biz etten kemikten kusurlarla
yazarız şiiri,
bir fotoğrafın içine
acı, özlem, pişmanlık sızdırırız.
Titrekti elimiz,
ondan gerçek çıkar.
Varsın onlar yapay zekayla çoğaltsın resmini
kopyalasın sesini.!
Aşk gerçektir et ve kemiğe kadar-
Şiir dediğin
bir kalbin yanlış atışından doğar,
ve o hâlâ
insanın tekelindedir
Kanmam süslü resimlerine..
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz