3
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
118
Okunma
Ez nizanım çu bu,
yüreğim neden bu kadar dağlı.
Bir yanım Fırat’a bakar,
bir yanım zindana.
Gece, kapkara bir ekmek gibi
bölüşülür yoksullar arasında,
ben payıma düşeni
sessizce yerim.
Anamın dili dudaklarımda yaradır,
susarak öğrendim konuşmayı.
Bir türkü söyler içimde taşlar,
kim duysa başı derde girer.
Ez nizanım çu bu,
gülüşüm neden hep yarım.
Sevda dedikleri
bir mermi gibi bekler cebimde.
Dağlar tanıktır halime,
haritalar yalan.
Bir halkın kalbiyle atar göğsüm,
o yüzden ağır bu can.
Ve bil ki ey uzak,
ben seni
yasaklı bir ülke gibi sevdim.
Adını anmak bile
bir direnişti.
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz