SENDEN KALAN
Fevzi Emir Yılmaz


Seni kaybettiğime yanmıyorum artık.
Buna alışılıyorum.
İnsan,
en ağır yokluğa bile,
günü gelince alışıyor.

Ama ben,
seni severken kaybettiğim
kendime yanıyorum.
Çünkü insan
birini kaybedince üzülüyor;
kendini kaybedince
sessizleşiyor.

Aynaya her baktığımda
yüzüm hâlâ orada duruyor.
Ama bakışlar…
Bakışlar, yorgunluğun ve çaresizliğin
hüznüyle biraz daha geriden geliyor.

Gençliğimiz…
Biz bir şeyleri “sonra”ya bırakırken,
fark ettirmeden;
ardına bile bakmadan,
usulca çekip gitmiş.

Takvimler gün gün ilerliyor;
biz, olduğumuz yerde duruyoruz.
Attığımız her adım,
hayata biraz daha geç kalmaktı.
Sanki herkes bir yere yetişiyordu da
biz,
kendi içimizde oyalanıyorduk.

Beklemek sandık bunu.
Sabır sandık.
Meğer seve seve vazgeçmekmiş;
insanın kendisinden
yavaş yavaş
elini çekmesiymiş bu.
Anlayamadık.

Bazı geceler
ölümü düşünür insan.
İstemediği halde.
Yalnızlıktan değil,
korkudan değil,
çaresizlikten hiç değil;
yarım kaldığını hissettiği için.

İnsanı asıl yoran;
sevmek değil, özlem değil,
aşk değil;
yarım kalmakmış meğer.

Yarım kalan her şey
bir gün insanın karşısına çıkar.
Söylenmemiş söz gibi,
gidilmemiş yol gibi,
yaslanılmamış bir omuz gibi…
Ve insan,
en çok da
yaşayamadığı bir hayatın
yasını tutar içinde.

Senden kalan;
bir resim değil,
bir eşya değil,
bir koku hiç değil…
Senden kalan:
aynı ümitle geçmeyecek olan zaman,
bir daha geri gelmeyecek olan yıllar,
ve aynı aşkla atmayacak olan bir kalp.

Konuşsam ağlayacağım.
Ağlasam dağılacağım.
O yüzden susuyorum artık.
Çünkü bazı acılar
paylaşılınca azalmaz;
aksine artar.

Seni değil;
seninle birlikte yitirdiğimiz bizi
gömüyorum içime.
Üzerine,
yaşamak denilen şeyi
ince ince örtüyorum.
Ve çoğu zaman,
her şey yolundaymış gibi
gülümsüyor
ve sensizliğe kaldığım yerden
devam ediyorum.