suskundu
kırgınlığını bile yalnızlığının cebinde taşıyordu.
bakışlar ah o bakışlar...
geceyi en iyi anlatan yaralı ki pencereydi.

yüreği buruktu,
kendi içine çökmüş bir ev gibiydi.
ne kadar saklasa da
gözlerinde yağmur bekliyordu.

derindi yara,
ama teninde değil,
zamanın onun içinde açtığı bir yerde.
çaresizlik,
her yanını saran dar bir sokaktı.

bir çıkış arıyordu,
duvarlara çarpan bir umut gibi.
belki diyordu…
ama belkiler
hep yarım cümleydi.

dizlerinin üstüne çökerken
bedeni değil, yılları yorulmuştu.
kaçmak istiyordu, kapılar ardı ardına
susarak kapanırken.
nefesi daralıyordu,
düşünceler boğazında düğümleniyordu.

ah be garip…
omuzlarında taşıyamadığı günlerin yükü vardı.
dudakları solgun,
sözcükler ise susuz.

tutunduğu dallar çoktan kırılmıştı,
rüzgar bile
onu tutmayı bırakmışken.
dudaklarında belirsiz bir fısıltı dökülüyordu,
belki…

son bir umut gibi
az daha bekle derken,
zaman çekiyordu elini.
o ise nefesi bitmeden önce
gitmeyi öğrendi.

garip geldi, garip gitti,
bir sızı gibi
ardında sessizliğini bırakarak.
o gün hepten sustu
*
Mehmet Demir
15116