bir düşüncesizliğin eşiğindeyiz.
eşikte yatıyor bütün o belirsizlikler.

güvenin hiç olmadığı bu sokaklarda
cirit atıyordu iki yüzlü zaman,
aldatarak geçip giderken.

artık ben kime inanmalıyım bilmiyorum
insanları tanımıyorum tanıyamıyorum
en yakınımdakileri bile
tanımakta oldukça zorlanıyorum.

yavaş yavaş devamlılığı yitirirken esas olanlar
yazık ki o gerçekler,
yine sözde kalıyordu.

bu hayat hep ikiyüzlüydü hala da öyle
yalanlar ve yalancılar baş köşelere kurulmuşken,
ne acıdır ki doğrular yine suskundu,
sessizdi ve mahsumdu.

ben hiç onlardan olmadım,
olamam da.
sevdim mi adam gibi sevmeliyim.
sevmeye değer birini
sevmeliyim.

insanları çok iyi anlamalıyım,
hem de çok iyi.
ama önce
iyice dinlemeliyim.

duyduklarımla yetinmeden
olan bitenlere.
gerektiğinde avazım çıktığı kadar
bağırmalıyım.
ben sesimin ulaştığı her yere
kendimi duyurmalıyım.

belki de
geçmişi hepten toparlamalıyım.
geride
hiçbir şey bırakmadan.

onun için geçmişe de, geleceğe de
sımsıkı sarılmalıyız.
herkes
kendi hayatını
kendi kaderini yaşar.

ben de
bu hayatı yaşamalıyım,
olduğu kadar.
bana kalanlarla yetinerek.
vakti geldiğinde
her şey yaşanır.

ben de herkes gibi bir faniyim,
ölümlüyüm.
bir gün
herkes gibi
ben de ölmeliyim.

sevgisizliğe,
kine,
nefrete inat.

susarken insan, insanlık susarken
o eşiğe gömülüyordu
ahlaksızlıklar.

insanlık
hiç utanmıyordu hiç...
*
Mehmet Demir
20125