0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
10
Okunma
Özlemek dediğim,
gecenin cebinde unutulmuş bir anahtar
kapıyı açmıyor
ama her dokunuşta
kalbin yerini hatırlatıyor.
Ne olur beni ara.
Sesin düşsün telefona,
bir bardak su gibi sakinletsin içimi.
Bir cümle yeter,
yarım kalsın;
ben tamamını
susmandan anlarım.
Ama numaramı bilmiyorsun
haklısın.
Yine de bazı aramalar
rakamla yapılmaz.
Ben seni
ezberden arıyorum.
Gecenin en sessiz yerinden,
aklın dalıp gittiği o boşluktan.
Telefon çalmıyor belki
ama içimde bir yer
ısrarla titreşiyor.
Ara.
Zamanın düğümü çözülmezse de,
en azından
ellerimiz aynı saniyede olsun.
Eğer bir gün
telefonun durduk yere ağırlaşırsa,
bil ki
numaramı bilmeden de
özlemek
çalabiliyor.
