Sokak lambaları
kendi ışıklarının altında üşüyor bu gece.
Şehrin bütün gürültüsü
çekilince evlerin kuytusuna,
geriye sadece zamanın o ruhsuz
ve metalik tıkırtısı kalıyor.

Elimizde ne varsa bugünden kalan;
yarım bir cümle,
masada soğumuş bir bardak çay,
ve belki de hiç söylenmemiş o kelime...
Hepsini yastığın altına saklıyoruz.

Gökyüzü,
yıldızlarını örtmüş bir battaniye gibi
ama uykusu kaçmış rüzgârın,
pencereleri yokluyor usulca.

Yarın henüz icat edilmedi,
dün ise çoktan uzaklaştı kıyıdan.
Şimdi sadece biz varız;
kendi içimize giden o dar yolda,
adımlarımız sessiz,
yüreğimiz çıplak.

Karanlık, mürekkebi dağılmış bir mektup gibi
sızıyor uykusu bölünmüş sokaklara.
Herkes kendi hikâyesinin altını çiziyor;
kimisi bir umudu saklıyor cebinde,
kimisi dikiş tutmayan bir kederi.

Zihin, eski bir plağın bitmeyen cızırtısı;
geçmişin tozlu raflarında dolaşıyor bir el.
Gidilmeyen yolların pişmanlığı
ve yarım kalan vedaların ağırlığı
oturuyor omuzlarımıza.

Duvardaki tablolar bile yabancı bakıyor,
gölgeler uzuyor, kısalıyor, canlanıyor.
Bir aynanın karşısında yüzleşirken kendimizle,
zamanın bıraktığı o ince izler
anlatıyor yaşanmış her saniyeyi.

Saksıdaki çiçeğin boynu bükük,
o da bekliyor güneşin ilk vaadini.
Toprak sabırlı, su dingin,
insan ise hep bir telaş içinde;
neyi beklediğini bilmeden koşan bir yolcu misali.

Uzaklardan bir trenin sesi geliyor,
belki de sadece bu sessizliğin hayali.
Rayların üzerine bırakılan düşler gibi
uzayıp gidiyor bu gece,
hiç bitmeyecekmiş gibi duran o ıssız vadiye.

Kelimeler yoruluyor bazen,
harfler birbirine küsüyor kâğıtlarda.
Anlatmak isteyip de sustuklarımız,
bir çığlık olup büyüyor içimizde,
sonra süzülüyor sessizce göz pınarlarından.

Yalnızlık, kimsesizlik değilmiş aslında;
kalabalıkların içinde kendine yer bulamamış.
Bir kitabın en hüzünlü sayfasında durup,
yeniden başlamak için güç toplamaktır
gecenin bu en kör vaktinde.

Ve işte şafak yaklaşıyor yine,
solgun bir mavilik sızıyor ufuktan.
Bu satırlar burada noktalanırken,
yeni bir umudun ilk mısrası yazılıyor;
henüz kimsenin görmediği o taze sabahın bağrına.

Cemre Yaman