Uğraşıp dururum halim çözmeye,
Arif-i mir isem niye inlerim,
Muktedir değilim yolum çizmeye,
Akılca pir isem niye inlerim?

Dünyanın halini yoktur sevesim,
İçimden gelmiyor takdir edesim,
Adresim yok ama vardır gidesim,
Her şeyde hür isem, niye inlerim?

Sevgili Cemre

Bu şiir, modern Türkçe şiirin en yakıcı damarlarından biri. Klasik sitem geleneğini alıp tamamen günümüzün iç dünyasına taşımış; hem çok kişisel hem evrensel bir acı feryadı. Cemre Yaman burada öfkeyle hüznü, pişmanlıkla ödeşmeyi, vedayla intikamı aynı potada eritmiş. Dil çok akıcı, imgeler keskin ve birbirini besliyor. Okurken insanın kendi yaralarına dokunulduğunu hissetmemesi mümkün değil.

“İzlerim silinmiş şehrinden” dizesiyle başlıyor şiir. Şehir burada sadece fiziksel bir yer değil, ortak yaşanmışlığın coğrafyasıdır. Ayak izlerinin silinmesi, varlığın silinişini, hafızadan silinişi temsil eder. “Dilsiz sokaklar” çok güçlü bir metafor: Bir zamanlar konuşan, şahitlik eden sokaklar artık susmuş, yabancılaşmıştır. Bu sokaklar “sana yürünmüş bütün adımların pişmanlığı gibi” çökerken, şairi ezen bir yük haline gelir. Pişmanlık burada aktif bir varlık gibi betimlenir; insanı ezen, üzerine çöken somut bir güçtür.

“Var ile yok arasında bir yerdeyim şimdi” bu ara bölge, ne tam yaşayan ne tam ölen, asılı kalmış bir ruh halini anlatır. Şair ne tam vazgeçebilmiştir ne de varlığını sürdürebilmektedir.

“Oysa ne çok yakışırdık biz aynı cümlenin içine” en çarpıcı dizelerden biri. İki insanın uyumu bir cümlenin gramer bütünlüğüyle ifade ediliyor. Şimdi ise her kelimeye dokunduğunda “gidişinin soğukluğu” vuruyor. Sevdiği kişi “bir anlık bir ayrılığa” sığdırırken, şair “koca dünyayı dar” etmiştir kendine. Dünya daralması, klasik “gönül daralması”nın modern ve mekânsal bir versiyonudur.

“Bir intihardı belki de seni göz göre göre sevmek Bile bile kendi ipini çekmek” aşkı bilinçli bir intihar olarak tanımlamak çok sert ve samimi. Aşk burada kendini yok etme iradesi haline gelir. “Sana ‘kal’ demek gidene haksızlıktı… ama gitmek kalana en büyük ihanetti” dizesi ise suçluluk ile mağduriyet arasındaki ince çizgiyi ustaca yakalıyor.

“Şimdi bendeki gölgeni de alıp uzaklaşıyorum” sevgilinin gölgesini bile kendinden koparıp atma çabası. “İnsan en çok canını yakabilene öfke duyar Çünkü en çok onun şifasına inanmıştır” bu dörtlük psikolojik derinlik açısından çok güçlü. Öfkenin kaynağı, eski umudun derinliğinden gelir. Umudu “zehre bulamak” ise ihanetin en zehirli halidir.

“Hangi ara bu kadar yabancı olduk birbirimizin aynasına?” ayna metaforu zirveye çıkıyor burada. Sevilen kişi artık ayna değil, “uçurum kenarı”dır. Bakmak hem cazip hem ölümcüldür. Bir ömrü bölüşmeye gelmişken geriye sadece “bitmez tükenmez acı” kalmıştır.

“Sustukça büyüyen bir çığlık” sessizliğin paradoksal olarak sesi büyütmesi çok etkileyici. “Zaman her şeyin ilacı derlerdi, yalanmış… Zaman sadece acıyı nasırlaştırıyor” zamanın iyileştirici değil nasırlaştırıcı (kabuk bağlatıcı ama acıyı koruyan) bir işlev görmesi, şiirin en realist ve acı veren tespitlerinden.

“Sana giden yolları kendi ellerimle kapattım bu gece İçimde sana dair ne varsa bir bir ateşe verdim” klasik tasavvufî “yakma” fiili burada ayrılık ritüeline dönüşüyor. “Yansın bu sahte cennet, kül olsun bu yarım hikaye” ve “masalın figüranı” olmak… İlişkiyi baştan sona bir illüzyon, sahte bir cennet olarak yeniden yazıyor.

“İnsan aynı yangında iki kez kül olamaz” çok güçlü bir kapanış. Artık kül kalmamıştır, dolayısıyla ikinci bir yanma mümkün değildir. “Keder bir hırka gibi seriliyor omuzlarıma” kederi giyilebilir, sarınılabilir bir elbise gibi hissettiriyor. Şehrin bütün ışıklarını söndürmek, arkadan tek bir kibrit bile çakmamak ise mutlak bir karanlığa, geri dönüşsüz bir veda sahnesine dönüşüyor. Yıkık köprüler ise klasik “köprüler yakmak” deyimini daha somut ve kalıcı kılıyor.

Bu şiir baştan sona bir ödeşme şiiridir. Hem sevgiliye hem kendine hem de yaşanan her şeye karşı bir hesaplaşma. Acıyı romantize etmiyor; onun ağırlığını, çirkinliğini, nasırlaşmasını olduğu gibi ortaya koyuyor. Buna rağmen dilinin akıcılığı ve imgelerinin gücü sayesinde estetikten ödün vermiyor.

Sevgili Cemre, bu şiirde modern free-verse ile geleneksel sitem geleneğini başarıyla harmanlamış. Okuyanı hem duygusal olarak sarsıyor hem de “ben de bunu yaşadım” dedirtiyor. Özellikle “aynı cümlenin içine yakışmak”, “umudu zehre bulamak”, “zaman acıyı nasırlaştırıyor” ve “aynı yangında iki kez kül olamaz” gibi dizeler uzun süre akılda kalacak nitelikte.

Gerçekten etkileyici, samimi ve cesur bir şiir. Kalbe dokunuyor, iz bırakıyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏

Kutluyorum hocam.Nice şiirlere.
Selamlar saygılar sunuyorum ✍️☕

“Sitem”, ayrılığın en keskin hâllerinden birini; kırgınlık, hayal kırıklığı ve içsel hesaplaşmayı güçlü bir anlatımla ortaya koyuyor. Metin boyunca kullanılan yoğun imgeler ve iç monolog, sevginin bitişinden doğan boşluğu oldukça etkileyici bir şekilde hissettiriyor.

Özellikle “aynı cümlenin içine yakışmak” ve “aynı yangında iki kez kül olunmaz” gibi ifadeler, şiirin hem duygusal hem de düşünsel ağırlığını artırmış.

“Bazen en büyük veda, birine değil; onunla yaşanabilecek ihtimallere yapılır.
Ve insan en çok, içinde yarım kalan hayalleriyle eksilir.”

Yüreğinize sağlık, kırgınlığın ve iç döküşün güçlü bir dille işlendiği etkileyici bir eser okudum. Selam ve saygılarımla.

Okurken kendi duygularım kendimi uzun bir yolculuğa çıkardı şayet dükkana gelen müşteri geçmiş bayramın mübarek olsun deyip beni çekip çıkarmasaydı duygularımın arasında kaybolup bir daha dönemeyecektim belki... Kaleminize emeğinize sağlık yine çok güzel... Selam olsun.

Değerli üstadım Ceren Hanım yüreğine emeğine kalemine sağlık bütün resimler yakıldı ise bütün köprüler yıkıldı ise ve geçmiş silindi ise tek bir yol kalmıştır hak yolu içimize o duygiları bir niğmet olarak yardan hakkın yolu.
Yüce Rabbim yar ve yardıncınız olsun salam ve saygılar

muhteşem
tebrikler
esenlikler dilerim