ve şehir
ışıklarını tek tek söndürdü
“ne aydınlık bir karanlık!”


yürü!
gölgeni arkanda bir maktul gibi bırak
bir adım ötesi boşluk
bir adım gerisi kader
çünkü boşluk sağırdır
çünkü boşluk rahimdir
çünkü boşluk her şeyin başladığı yerdir


bir iz bırakmadan yürü karın üstünde
karda leke kalmasın
ruhunda yara kalmasın
sadece git, arkana bakmadan git


göğüs kafesinde bir kuş pazarı dağılır
binlerce siyah güneş dökülür sokaklarına
kadehini boşluğa kaldır
içtiğin şarap değil geçen ömrün kederidir
içiyoruz yudum yudum
içiyoruz yana yana


ve üstelik
kalbini ikiye bölüyor her saniye
sevmek bir intihar biçimidir diyor rüzgâr
sevdin ve bittin
sevdin ve gittin


sular çekildi
biz hâlâ o kıyıda bekliyoruz
bir şifa değil
bir vaha değil
bir mucize bekler gibi değil
bir bitişi kutlar gibi
korkarak ve severek
gülerek ve ölerek


zaman bir ayna ve ayna kırıldı
ve ayna sustu
ve ayna artık sadece kendini gördü

renklerin intiharını seyret
karanlığın doğurgan karnına dokun
her sabah utanmadan ve korkmadan
güneşi bir kutuya hapsettiler
karanlık, tek gerçek mülkiyetimiz
toprağın altına bak, orada kökler sevişiyor
yaşam orada
ölüm orada


bir ağaç gibi kurumanın mevsimidir
köklerinle karanlığı kucakla ve bekle
korkma bu derin sessizlikten
yıldızlar söndü
sokaklar bitti, adımlar bitti, sesler bitti
yalnızlık bir gömlekti üzerine dikildi

giy ve alış
giy ve unut


pencereyi kapatma
bırak içeri dolsun o leziz kokular


ve bir çocuk elindeki ekmeği böldü
“ne sıcak bir dünya!”
o çocuk sensin
o çocuk hiç doğmadı
o çocuk her gece yeniden ölür


ekmek bayatladı, su bulandı, söz çürüdü
herkes kendi mezarını bir saray gibi süsledi
dur ve seyret bu muazzam yıkımı
insan bitti
dünya bitti
ve merhamet içinden gitti


gözlerini yum ve hatırla
bir zamanlar ışık vardı ve ellerin sıcaktı
uyan ve sus
uyan ve bitir


ve kadın pencereyi sonuna dek açtı
“ne derin bir hoşluk!” dedi


ve aşık sevdiğinin elini bıraktı
“ne hür bir veda!”


ve sürgün sınır çizgisinden atladı
“ne vatansız bir hürriyet!”

şair kalemi masada bıraktı:
“ne eksikmiş söz!”


ve ölü topraktan başını kaldırdı
“ne sonsuz bir ışık!”