Bu şiirde beni en çok etkileyen şey, mesafenin güzelliği. Birini sevmek için ona dokunmaya, sesini duyurmaya veya ondan bir karşılık beklemeye ihtiyaç duymayan, o "kendine ait yerin" huzuru...
Tuval, tablo, fırça, sigara dumanı ve yarım kalan çayın kokusu... Şiiri sadece okumuyoruz, adeta o odanın içindeki atmosferi soluyoruz.
Bu dize, sevdanın en saf halini özetliyor. Karşı taraftan bağımsız, sadece senin içinde büyüyen ve sadece sana ait olan bir hazine.
Kendi kendime gülümsemek" ifadesi, acının artık yerini tatlı bir sızıya ve bir tür içsel barışa bıraktığını gösteriyor.
Bu dize, modern zamanın "ya hep ya hiç" diyen aşk anlayışına çok asil bir itiraz. Unutmak zorunda kalmadan, ama taciz de etmeden, bir anıyı kalbinin en mutena köşesinde saklamanın şiiri bu.
Eline, yüreğine sağlık. Rüzgarınkalemi imzası, bu dingin ve uçucu ama iz bırakan havaya çok yakışmış.