Kuyuya atınca ipi, dolmadı kovaya su
Kuyu mu kurudu, ip mi kısaldı?

Her salışımda aynı sessizlik,
Taş değdi kovaya, serinlik inmedi.

Sesim dibe gitti , cevap yukarı çıkmadı.
Bekledim...

Beklemek uzadı, zaman ağırlaştı.
Suyun yokluğu konuştu , sabır sustu.

Yoksa ipi kuyunun derinliğine göre değil de
Kendi sabrıma göre mi ölçüldü?


Düğümler attım aceleyle , “Yeter” dedim erken.
Derinlik suç oldu , beklemek zor geldi...

Her yerde yokluğu kader sandık,
Gelmeyene bir isim verdik.

Bazen kader dediğimiz şey,
Erken vazgeçişimizin örtüsüydü.

Aslında eksilenin zamanla yıpranan niyet
Olduğunu unuttuk...

İstek çoktu , sebat eksikti.
İp eskidi , ama suç hep kuyunun oldu...

Ve aceleyle yorulanın
Gönlüm olduğunu fark ettim…

Meğer su oradaymış,
Derin ve sabırlı.
Ben inmeyi değil,
Çabuk ulaşmayı istemişim.
Şimdi ip elimde duruyor,
Kuyu suskun...

Turgay Kılıç
10/01/2026
02:33