Arada sırada düşünüyorum
Seninle güldüğümüz akşamları
“Öyle mutluyum ki
Ölebilirim” dediğin
O anı donduruyorum kafamda

Kendime fısıldadım
“Bu sefer oldu galiba”
Sen benim hikâyemsin sandım
Son sayfayı erken çevirdin ama

Ama senin yanında kendimi çok yalnız hissediyorum
Kalabalığın ortasında bile sanki yok oluyorum
Elin elimdeyken bile üşüyorum
Titriyorum
Seninle yan yanayken bile
Içimde yapayalnız dolaşıyorum

Fotoğraflar çekmiştik mutfakta
Dağılmış masanın önünde
Ben her ayrıntıyı ezberledim
Sen çıkış kapısını aramışsın gizlice

Arkadaşlarına “iyi gidiyor” dedin
Bana suskunluğunu verdin
Göz göze gelince kaçırdın gözünü
Orada anladım
Geri sayım başladı içimde

Belki de sorun bende dedim
Her defasında biraz daha küçüldüm
Sesimi kıstım
Kendimi sildim
Yine de sen
Yine de ben
Aynı yatakta iki yabancı gibi
Sana dokunurken bile
İçimde: “Neredesin?” diye bağırıyorum