Geceyi yarıdan biraz geçmiş bir yerdesin,
ışık açık ama gün kapalı içinde.
Ekranın solgun bir ay gibi duruyor önünde,
parmakların beklemede,
kalbin ise çoktan yazmış bitirmiş kendini.
Bir şeyler eksik değil aslında,
fazla sadece.
Fazla düşünce,
fazla susuş,
fazla “olsaydı”.
Saat, duvara yaslanmış bir tanık,
akrep yelkovanı ikna etmeye çalışıyor:
“Biraz daha kalsak olur mu?”
Oluyor.
Hep biraz daha kalınıyor zaten.
İçinde konuşulmayan cümleler
üst üste dizilmiş sandalyeler gibi,
kimse oturmuyor
ama kalkmaya da kimsenin gücü yok.
Birini özlemiyorsun belki,
ama özlemenin kendisini
cebinde buruşturup taşıyorsun.
Ara sıra elin değiyor,
canın acıyor,
yerine koyuyorsun.
Bu an geçecek.
Geçmeyen tek şey,
bu anın sende bıraktığı iz olacak.
Ve sen yarın
hiçbir şey olmamış gibi uyanacaksın,
ama bu gece
içinden sessizce geçip gidecek.

Sabah gelince
gece inkâr edecek kendini.
Perdeden sızan ışık
hiçbir şey olmamış gibi davranacak,
sen de ona uyacaksın.
Kahveni koyacaksın ocağa,
taşmamasına dikkat ederek,
için taşarken.
Gömleğini seçeceksin
“bugün hangisi daha az ben?” diye düşünmeden.
Dışarı çıkacaksın.
İnsanlar yürüyen cevaplar gibi geçecek yanından,
sen sorularını cebinde saklayacaksın.
Kimse fark etmeyecek
gece içinden bir parça
eksilttiğini.
Ama gün içinde,
tam alakasız bir anda
asansörde,
kırmızı ışıkta,
bir bardak su içerken
o an geri dönecek.
Küçük, sessiz,
ama ısrarcı.
Diyecek ki:
“Ben buradayım.
Geçmedim.
Sadece şekil değiştirdim.”
Sen başını sallayacaksın içinden,
kabul eder gibi.
Hayat böyle çünkü:
Bazı geceler bitmez,
sadece
takvim değiştirir.

Takvim değiştirir, evet,
ama ruh not tutar.
Günün kenarına iliştirir bu geceyi,
kimse görmesin diye
küçük bir yıldızla işaretler.
Akşamüstü yorulacaksın,
yorgunluğunun sebebini bilmeden.
Bir sandalye çekeceksin altına,
sanki bütün gün ayakta kalmışsın gibi
kendinle.
Bir cümle başlayacak içinde,
sonunu getirmeyeceksin.
Bazı cümleler
tamamlanınca kırılıyor çünkü.
Eve döndüğünde
ayakkabılarını kapının önünde bırakacaksın,
günün kiriyle birlikte.
Ama içinden çıkamayacaksın,
çünkü insan kendini
eşikte bırakmayı bilmiyor.
Gece yine gelecek.
Bu sefer daha sessiz,
daha tanıdık.
Yanına oturacak,
hiçbir şey istemeden.
Ve sen anlayacaksın:
Bazı anlar yaşanmaz,
içinde taşınır.
Bazı şiirler yazılmaz,
insanı yavaş yavaş
insan yapar.