Kalbinin kıyısında dindi dalgalar,
Geriye sadece ruhumdaki o eski sızı kaldı.
Sustuğum ne varsa şimdi gürültülü bir kavga,
Sesinde titreyen o son mum bende söndü.
Hani o gitmeden önceki kararsızlığın var ya;
İşte o ince çizgi, içimde kopmayan bir gerilim şimdi.

Gözlerinde gökyüzü yokmuş, sadece bir akşam hüznüymüş gördüğüm.
Mevsim, omuzlarımdan düşen eski bir şal gibi,
Dokunduğum her anı artık kesiyor ellerimi.
Kurduğun o hayal enkazının altında,
Nefes almayı yaşamak sanıyorum, o kadar.

Gittin.
Ardında bıraktığın, faili meçhul bir veda mektubu.
İsmin dudaklarımda asılı kaldı; kabul görmemiş bir dua gibi.
Her nefes, aslında içine seni gömdüğüm bir mezar.

Şehir, en zayıf yerinden kırılıyor sensizlikle,
Zaman, kanadı kırık bir kuş gibi; ne uçuyor ne ölüyor.
Biliyorum, bu mevsimin takvimi yok,
Sadece daha derin bir sessizliğe evriliyor bu gidiş.

Gece, yokluğunu örten ağır bir örtü sadece.
Sokak lambaları boşuna bekliyor geçmeyeceğin yolları.
Hangi aynaya baksam, yüzümdeki gölge senin yabancılığın.
Bir kağıt kesiği kadar ince ama derine inen bir ağrı bu;
Tarifi yok, dermanı sende değil.

Cebimde artık hiçbir kapıyı açmayan paslı bir anahtar,
Eski bir saatin kadranında takılı kaldı koca bir ömür.
Gülüşlerin, bir sandık dibinde solan kuru çiçekler.
şimdi.
"Biz" diye başlayan her cümle, uçurum kenarında yarım.

Uzakta bir keman, notası kederden ibaret.
Bu şehirde nefes almak bile artık bir yük.
Adımlarım benden bağımsız, sanki başkasının hayatındayım.
Anladım ki hicran, insanın kendine geç kalmasıymış.
Düşmekmiş bir boşluğa, ama en sonunda yine kendine çakılmakmış.

Göğsümdeki o yaralı kuş sustu artık,
Bakışların hafızamda bir hançer izi.
Kaçsam da yollar hep senin izinle bitiyor.
Bütün mevsimleri bir vedaya sığdırıp gittin;
Şimdi hangi güneş ısıtır bu buz tutmuş ruhu?

Aşk, bıraktığın boşluk değildi
o boşlukta nasıl paramparça olduğummuş.
Ben sende yanarken,
Sen benim baharımı ayaza kestin.
İşte bu, Hicran Mevsimi.
Seni yaşatmak için harcadığım her nefes,
Aslında kendi gidişime üflediğim o son ıslıkmış.

Cemre Yaman