Şimdi hangi sokağa sapsam,
Karşımda senin gitmişliğin çıkıyor. Aslında her veda,
insanın kendi içindeki o kalabalık şehri terk edip,
hiç bilmediği bir ıssızlığa taşınmasıdır.
Ben seninle başladığım.
bu yolculukta,
Valizime sadece hayallerimi değil, senin o bitmek bilmeyen sessizliklerini de sığdırdım.
Seninle dolup taşan bu yürek,
Şimdi kendi içinde kimsesiz kalmanın o ağır bedelini ödüyor
her nefeste.!

Sen beni o kadar uzağa fırlattın ki, artık ne senin yakınına gelebiliyorum.
Ne de kendi benliğime dönebiliyorum.
Sürgünlük dedikleri şey,
Bir coğrafyadan kovulmak değil,
Bir insanın kalbinden dışarı atılmaktır aslında.
Sınır boylarında unutulmuş
Bir kimlik gibiyim şimdi,!
Üzerinde senin mührün olan ama Hiçbir kapıyı açmayan o eski,
Yırtık pasaportla bekliyorum.
Bu bekleyiş bir umut değil,
Sadece gidecek
Başka bir yerimin olmamasının verdiği o çaresiz zorunluluktur.

Bir insan nasıl olur da hem vatanı olduğu bir kalpte,
hem de en büyük yabancıya dönüşebilir?
Gözlerin diyorum,
Bir zamanlar benim sığınağım olan
o derin uçurumlar...
Şimdi oralarda başkalarının ayak izleri var,
Benimse sadece düştüğüm
"o karanlık boşluk kalmış geriye.
Bu sorunun cevabını,
Senin gidişinle başlayan o ilk fırtınada aldım ben;
Meğer aşk, birini tanıdıkça kendine yabancılaşmakmış.

Şimdi her gece o saat geldiğinde, İçimde bir yerlerde cam kırıkları gibi batıyor sözlerin.
Hatırlar mısın, saat tam on ikiyi vurduğunda "biz hiç bitmeyeceğiz" diye fısıldamıştın kulağıma,
Oysa biten sadece biz değilmişiz, bendeki o yaşama sevincinin kendisiymiş.
Yelkovan akrebi kovaladıkça,
ben senin bende bıraktığın
O boşluğu daha çok sahipleniyorum.

İnsan en çok canını yakandan merhem beklermiş,
Ben de senin o en keskin Bakışlarından şifa umdum yıllarca.
Sen benim "gel" diyemediğim ama "git" dediğinde bütün dünyası başına yıkılan o en zayıf yanımdın.
Oysa sen, sadece bir yara açıp gitmek için uğramışsın hayatımın
o en kurak mevsimine.
Şimdi ektiğim her hatıra,
Senin yokluğunla sararıp soluyor.

Sen benim
Aşk’a sürgün yanımsın,
yani ne kadar uzağa gidersem gideyim,
Sırtımda taşıdığım o bitmek bilmeyen kamburumsun.
Bu kadar ağır mıdır.
Bir aşkın geri dönüşü olmayan o son virajı,
Bu kadar mı acıtır insanın canını kendi sesiyle baş başa kalması?
Her sabah uyandığımda, yastığımın diğer yarısında senin kokunu ararken,
Aslında sadece kendi yalnızlığımı avuçladığımı fark ediyorum.

Yazık ki, bu aşkın en güzel dizesini sen susturdun.
Ben ise o suskunluğu
Binlerce kelimeyle haykırmaya çalıştım.
Belki bir gün bir kitapçıda,
Belki eski bir şarkının
En can alıcı nakaratında
Rastlarız birbirimize, ama o zaman biz olmayacağız artık.
Sonuçta kazanan ne senin sessizliğin oldu,
Ne de benim feryadım,
Sadece bu kahreden uzaklık kazandı.

İçindeki her harfi senin için ağlattığım o satırlar,
Şimdi bir çekmecenin karanlığında kendi kaderine terk edilmiş durumda.
Kaç mektup yazdım da hiçbirini gönderemedim sana,
çünkü adresin artık
Benden çok uzaklar" diye geçiyordu kayıtlarda.
Oysa o mektuplarda sana dünyaları sermiştim,
Sen ise bana sadece ucu yanık
Bir veda fotoğrafı bıraktın.

Bir insanın ruhu kaç kere sürgün edilebilir.
Bir kalpten, kaç kere daha kapı dışarı edilebilir.!
En sevdiği duygularından?
Sana olan bu sürgünlüğüm,
Aslında kendime olan o en büyük yolculuğumun başlangıcıydı,
ama ben yolda kalmayı tercih ettim.
Çünkü yolun sonu sana çıkmıyordu, yolun sonu uçsuz bucaksız bir uçuruma
Ve senin o soğuk ilgisizliğine dayanıyordu.

Giden gittiği yerin rengini alıyor, Kalan ise gittiği o günün .
o karanlık griliğinde asılı kalıyor sonsuza dek.
Şimdi bir mülteci gibi,
Başkasının gölgesinde senin güneşini arıyorum,
Ne kadar beyhude bir çaba olduğunu bile bile.
Ellerim üşüyor, çünkü senin sıcaklığın artık
Bir başkasının kışını ısıtmakla meşgul.

Aşk’a sürgün yanım diyorum sana,
çünkü artık ne bir veda bekliyorum senden
Ne de bir dönüş,
Sadece bu sürgünlüğün içinde seninle olan o hatıraları.
Son bir kez koklayıp,
Karanlığa karışıyorum sessizce.
Sesim bitti, itirazım tükendi,
Sadece olduğum yerde kalıp,
Senin benden gidişini seyrediyorum...
Hoşça kal demiyorum,
Çünkü gidişini çoktan kabullendim.

Cemre Yaman