2
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
163
Okunma
Dümdüz deniz işte, neyini seviyorsun?
Nereden geliyor bu obsesyon?
Rıhtım kokusunda diz kapakların çözüldüğünde,
Gözlerini bile aralayamıyorsun oysa ki.
Ya atlasaydim bu denize,
Boğulur muydum ki?..
Hayata bakarken,
Kıyısından süzülüp geçiyorsun,
Yaşanamamış ihtimallerle,
Yaşanmış ihtimalsizliklerin.
Kalbin zonkluyor.
Yukarıda birkaç martı var.
Birkaç balığı katletmişler,
Kalbinin kenarında yüzen.
Kızamıyorum da onlara,
Açlıktan ölseler miydi?
Ve rıhtım sahnesinin perdelerini aralayıp,
Selamlıyorum hepinizi.
Bir gün elbette,
Kalbinizin kenarında yüzen balıkları,
Katledecekler.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
